Local Heroes #42 - The Ducky Boyz

Από το garage rock και το psychobilly μέχρι το rock ’n’ roll των σκοτεινών κινηματογραφικών αναφορών, οι Ducky Boyz έχουν κατακτήσει μέσα στην εικοσιπενταετία της ύπαρξης τους τη δική τους ξεχωριστή θέση στον εγχώριο underground χάρτη. Με αφετηρία το 2001, την κοινή αγάπη για τους Ramones, τους Cramps, και τους Meteors, αλλά και με τη δική τους ακατέργαστη μουσική ταυτότητα, συνεχίζουν να υπηρετούν ένα rock ’n’ roll που δεν χρειάζεται περιττές συστάσεις: punk 'n' roll με ένταση, φασαριόζικο groove, καλή παρέα  και, πάνω απ’ όλα, ένας αυθεντικός τρόπος που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός και ανήσυχος.

Στη δισκογραφική τους πορεία συναντάμε το No Regrets (2005) και το Making It Worse (2011) ενώ τα 7ιντσα Near Death Experience (2008), με την υπογραφή του Paul Fenech των θρυλικών The Meteors στην παραγωγή και το 2014 το My Kind of Fun συμπληρώνουνν μια διαδρομή που παραμένει βαθιά συνδεδεμένη με την ανεξάρτητη δισκογραφία και την κουλτούρα του βινυλίου.

Στη νέα μας συνάντηση για τη στήλη Local Heroes, επικοινωνούμε με τον Κώστα Πλαστήρα, drummer -και εκπρόσωπο για τούτη τη συνέντευξη- της μπάντας, μιλάμε μαζί -και μεταξύ άλλων- για την ιστορία πίσω από το όνομά τους, τους συνοδοιπόρους τους στην ελληνική σκηνή, τις κινηματογραφικές τους εμμονές, αλλά και για τη σχέση της μουσικής με την κοινωνία και την πολιτική.

 Local Heroes Track Pick

Ακολουθεί η κουβέντα μας με τους Ducky Boyz :

• Καλησπέρα παιδιά, Θα θέλατε να μας πείτε πώς προέκυψε το όνομά σας;

Υπάρχει μια φοβερή ταινία που σας προτείνουμε να δείτε, “The Wanderers”. Εκεί υπάρχει μια ομάδα ατόμων σαν συμμορία φάση ας πούμε που αυτοαποκαλούνται Ducky Boys. Αν δείτε την ταινία θα καταλάβετε.

Να ένα link (αλλά μην πείτε το δώσαμε εμείς lol) 

Επίσης με το όνομα Ducky Boys κυκλοφορούσε στο Παρίσι της Γαλλίας τη δεκαετία του 80 και μια μαχητική αντιφασιστική ομάδα ατόμων, η οποία μαχόταν στον δρόμο νεοφασιστικές ομάδες, σε μάχες σώμα με σώμα.

• Τους γνωρίζετε τους σχεδόν συνονόματούς σας Βοστωνέζους Ducky Boys; Ποια η γνώμη σας για αυτούς;

Ναι τους ξέρουμε, καλά παιδιά αλλά είχαν θέμα με το συνωνυμία και έτσι αλλάξαμε το τελευταίο γράμμα εμείς χαχαχα. Μας είχανε στείλει ένα ευγενέστατο email μετά την κυκλοφορία του πρώτου μας άλμπουμ. Εμείς είμαστε έτσι κι αλλιώς νεότερη μπάντα από αυτούς οπότε φυσικά και το αλλάξαμε.

• Θα θέλατε να μας πείτε τι έχει μεσολαβήσει/αλλάξει στο χρονικό διάστημα μεταξύ της πρώτης σας ενσάρκωσης και του σημερινής επαναδραστηριοποίησης;

Μεγαλώσαμε! Χαχαχα, αυτό παίζει από μόνο του έναν ρόλο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό, καθώς υπάρχουμε 25 χρόνια τώρα και έχουν αλλάξει πολλά στον τρόπο που παράγεται και ακούγεται η μουσική.

Το streaming δεν υπήρχε τότε όπως επίσης δεν υπήρχε και τόση μεγάλη προσβασιμότητα στο να παράξεις δικά σου πράγματα σαν ανεξάρτητη μπάντα.  Live venues ελάχιστα, μπάντες πολύ πιο λίγες και το να ηχογραφήσεις ήταν πολυτέλεια! Ευτυχώς ήμασταν τυχεροί κι ευλογημένοι και τα κάναμε όλα αυτά. Με βοήθεια πάντα από καλούς φίλους όπως η Blind Bastard Records.

• Θα αναγνωρίζατε —κι αν ναι ποιους— κάποιους καλλιτέχνες/μπάντες ως επιρροές; Έχετε όλα τα μέλη παρόμοιες επιρροές και μουσικό background; Ποιες πιο «απρόσμενες» επιρροές έχουν περάσει στη μουσική σας;

Έχουμε βασικά παρόμοιο μουσικό background αλλά και διαφορετικό ταυτόχρονα. Σίγουρα επιρροές μας είναι οι Meteors, Ramones, The Cramps, The Last Drive, Johnny Thunders, Cash, Social Distortion. Από εκεί και πέρα υπάρχει μια πιο ευρεία γκάμα από επιρροές. Μπάντες όπως Hellacopters, Gluecifer, Fuzztones, 60s μπάντες όπως οι Hunger, Kaleidoscope ή οι Gandalf ή ακόμα και 90s μπάντες όπως οι Therapy? και οι Monster Magnet.

• Πώς γεννιέται συνήθως ένα τραγούδι σας; Τι έρχεται πρώτο: ο στίχος, το riff ή ο ρυθμός;

Συνήθως έρχεται το riff σαν ιδέα και μετά το χτίζουμε το κομμάτι.

• Αν έπρεπε να συστηθείτε με ένα κομμάτι σας που αντιπροσωπεύει καλύτερα τη μπάντα σήμερα, ποιο θα ήταν και γιατί;

Το Psychotik ίσως, χεχε.

• Ποιο στοιχείο ενός καλού garage-punk τραγουδιού θεωρείτε αδιαπραγμάτευτο;

Το γκρουβ και τη φασσαρία 🙂

• Πόσο αυθόρμητες είναι οι ηχογραφήσεις σας σε σχέση με τα live;

Βασικά είναι live οι ηχογραφήσεις μας! 🙂. Στα σοβαρά όμως, κοιτάμε πάντα να μεταδοθεί στο μέσο η αμεσότητα και δύναμη μιας πιο live αισθητικής, είναι αυτό που δουλεύει καλύτερα για εμάς. Οπότε συνήθως ηχογραφούμε live τα βασικά όργανα και μετά ίσως προσθέσουμε κάτι.

• Πώς αντιμετωπίζετε τη σημερινή ψηφιακή τεχνολογία σε σχέση με την αναλογική αισθητική που επιδιώκεις; Τη χρησιμοποιείτε;

Δεν μπορείς να μην τη χρησιμοποιήσεις την ψηφιακή τεχνολογία πια. Ακόμα και μόνο όταν ανεβάζεις κομμάτια σου στο ίντερνετ την ασπάζεσαι, οπότε ναι, τη χρησιμοποιούμε. Τώρα, αν είναι αυτό που προτιμάμε να κάνουμε, μάλλον όχι. Είμαστε βινυλιάκηδες και analogue freaks εμείς χαχαχα.

• Οι Έλληνες αγαπάνε το garage rock και το psychobilly. Νιώθετε άλλες εγχώριες μπάντες/καλλιτέχνες ως αδελφές ψυχές και συγκάτοικους σε σφιχτοδεμένη σκηνή; Έχετε ξεχωρίσει κάποια συγκροτήματα που να θεωρείτε μουσικούς συνοδοιπόρους;

Για πολλά χρόνια ήταν οι Dark Rags, όπως επίσης και οι Roundlights από τη Θεσσαλονίκη. Γενικά έχουμε παίξει ανά φεγγάρια με πολλές μπάντες και από το εξωτερικό, αλλά με αυτές τις δύο κάναμε τα περισσότερα μαζί.

• Ποιες ελληνικές μπάντες θα προτείνατε στον κόσμο να ακούσει;

The Roundlights, Midnight Strollers (lol), The Last Drive, Acid Baby Jesus, 3WayPlane, Dirty Fuse, Universe 217, The Dark Rags, The Sound Explosion, Grey River and the Smokey Mountain, Antinormals, Disko-Terrorista, Purple Overdose.

• Υπάρχει κατά τη γνώμη σας ελληνική μουσική βιομηχανία — ή έστω βιοτεχνία;

Υπάρχει μια βιοτεχνία σε τοπικό επίπεδο όσο αφορά τη σκηνή που συγκαταλεγόμαστε, αν μπορεί να ειπωθεί ο όρος «σκηνή». Κατά τα άλλα έχουν ξεφυτρώσει τα τελευταία αρκετά labels που κάνουν επανεκδόσεις αλλά και νέες κυκλοφορίες σε ένα ευρύ φάσμα ελληνικής μουσικής (π.χ. Inner Ear Rec, b-otherside), βιομηχανία πάντως δεν το λες με τίποτα.

• Μιας και είμαστε στη στήλη «Local Heroes»: υπάρχει κάποιος άνθρωπος πίσω από τη σκηνή —πχ μουσικός, ηχολήπτης, διοργανωτής, συλλέκτης, άνθρωπος ενός δισκοπωλείου— που θεωρείτε ότι έχει συμβάλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση της μουσικής σας διαδρομής, χωρίς να είναι ευρύτερα γνωστός;

Αυτός που στα σίγουρα θα μπορούσα να σκεφτώ είναι ο Γιάννης ο Σκληβάς που είχε για δεκαετίες το στούντιο DSL στο Κουκάκι όπου ήταν και η «έδρα μας». Παρ' όλα αυτά, μας έχει βοηθήσει πολύς κόσμος όλα αυτά τα χρόνια και σε πολλά επίπεδα, και είμαστε πάντα ευγνώμονες για αυτό.

• Το φορμάτ της μουσικής (βινύλιο, CD, MP3, streaming) παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στις κυκλοφορίες σας;

Παίζει μεγάλο ρόλο αυτό, είμαστε βινυλιάκηδες! Εάν έχουμε δυνατότητα να κυκλοφορήσουμε σε βινύλιο τότε προχωράμε. Τουλάχιστον έτσι συνέβαινε όλα αυτά τα χρόνια.

• Ποιο είναι το τελευταίο άλμπουμ που αγόρασε ο καθένας σας/ τι ακούτε αυτό τον καιρό;

Hellacopters – Payin the Dues, Miles Davis – Kind of Blue …. Όπως καταλαβαίνεις παίζει μεγάλη γκάμα ακουσμάτων.

• Σε ποια «μεγάλη» μπάντα ή καλλιτέχνη θα θέλατε να είσαστε opening act; Και αντιστρόφως ποιους θα θέλατε να ανοίξουν για σας σε ένα ιδανικό σύμπαν;

Στους Cramps, στους Dean Moon ή στους Ramones π.χ. σίγουρα θα θέλαμε, χαχαχα. Στα σοβαρά πάντως είχαμε την ευλογία να ανοίξουμε σε κάποιες μπάντες που ήταν απωθημένο. Τώρα όσο αφορά ποιοι θα άνοιγαν εμάς δεν έχει μεγάλη σημασία, το πιο σημαντικό είναι να γίνεται πάντα μια ωραία φάση και να υπάρχει αγάπη και κέφι στα live.

• Πείτε μας μια παράξενη ή/και αστεία ιστορία που σας έχει συμβεί σε περιοδεία ή ζωντανή σας εμφάνιση.

Όταν μας είχαν βάλει να κοιμηθούμε σε μια αποθήκη με δυο πεταμένα στρώματα στο πάτωμα χαχαχαχα.

• Ασχολείστε ταυτόχρονα με κάποια άλλα projects; Ποια είναι αυτά;

Ο Κώστας ο ντράμερ μας έχει αυτόν τον καιρό και μια άλλη μπάντα τους Midnight Strollers.

• Αν μπορούσατε να ακούσετε μία μόνο διασκευή δικού σας τραγουδιού από οποιοδήποτε συγκρότημα, ποιο θα διαλέγατε; Υπάρχει κάποια μπάντα που θα θέλατε να το διασκευάσει;

Μα αυτό δεν το αποφασίζουμε εμείς, πάντως ναι, όντως μας έχουν διασκευάσει ένα κομμάτι, ήταν οι Roundlights που διασκεύασαν το Not My Day, κάποια χρόνια πριν...

• Horror films ή B-movies; «Αν οι Ducky Boyz ήταν soundtrack, σε ποια σκηνή μιας ταινίας θα ακούγονταν;»

Ειδικά τώρα τελευταία horror, θα ακουγόταν εύκολα σε μια σκηνή από την κλασική ταινία Christine ας πούμε ή στο From Dusk Till Dawn.

• Πώς βλέπετε τον ρόλο του καλλιτέχνη στην κοινωνία; Τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα σας επηρεάζουν;

Δεν γίνεται να μην σε επηρεάσουν.

Η αντίληψη ότι ο καλλιτέχνης ζει σε φούσκα και ασχολείται μόνο με την «τέχνη» του είναι και ήταν πάντα μακριά από εμάς, και όσοι το λένε αυτό ουσιαστικά ψεύδονται.

Ζούμε σε ένα πλαίσιο, επηρεαζόμαστε και επηρεάζουμε, ίσα ίσα που ο ρόλος του «καλλιτέχνη» δεν νοείται χωρίς κοινωνικοπολιτική δράση, ακόμα και ακούσια. Όλα είναι πολιτική σε αυτή τη ζωή και κυρίως όταν κάποιος ανεβαίνει σε μια σκηνή να παίξει ή να κάνει ένα οποιοδήποτε performance, ασκεί πολιτική σε διάφορα επίπεδα.

• Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια/βήματα;

Το τελευταίο ένα χρόνο είμαστε πάλι δραστήριοι, λογικά σε σύντομο χρονικό διάστημα θα ανακοινώσουμε και lives πάλι, καθώς δουλεύουμε και νέο υλικό.

• Ευχαριστούμε πολύ παιδιά. Καλή σας επιτυχία εύχομαι σε ό,τι κάνετε!

Εμείς ευχαριστούμε πολύ και για τον χρόνο σας και την προσπάθειά σας! 

Οι Ducky Boyz είναι οι: Haris G.(Guitar, Vocals), Kostas Plastiras (drums) και Lefteris Rat (Bass).

Ακούστε / ακολουθήστε τους Ducky Boyz:

[Bandcamp] · [Facebook] · [YouTube] 

------------------------------------

LOCAL HEROES

 στον λεμονστίφτη

Αντώνης Χάκαλης · Παρασκευή 10:00–12:00