Local Heroes #32 - 2ISLANDER

2ISLANDER: Indie διαδρομές από την Πάτρα

Ο 2islander, το προσωπικό project του Διονύση Μαράτου, κινείται στον χώρο του indie και alternative rock, με folk, acoustic αλλά και americana αναφορές και χτίζει έναν προσωπικό μουσικό κόσμο, όπου η κιθάρα, η μελωδία και η αφήγηση έχουν τον πρώτο λόγο.

Από το Chronicle of a touch του 2021 και το Healing Transformations μέχρι το Catnip του 2024 στην B-Otherside records όπου και τους πρωτοάκουσα αλλά και την φετινή Υπόσχεση, η πορεία του (ενίοτε και ...των) 2islander χαρακτηρίζεται από διαφορετικές συνεργασίες και μια σταθερή αναζήτηση νέων τρόπων έκφρασης. Στο Catnip, μάλιστα, ο ήχος διευρύνεται μέσα από τη συμμετοχή έξι ακόμη μουσικών, ενώ το album κινείται από το indie rock μέχρι πιο ατμοσφαιρικές και folk πλευρές.

Η μουσική του 2islander έχει έντονα προσωπικό χαρακτήρα, με τραγούδια που ακουμπούν τη μνήμη, τις σχέσεις, την απώλεια, τα ταξίδια και τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Ο ίδιος ο Μαράτος έχει περιγράψει το Chronicle of a touch ως μια ιδιαίτερα προσωπική δουλειά, όπου οι στίχοι λειτουργούν περισσότερο άμεσα παρά μέσα από αλληγορίες.

Με αφετηρία λοιπόν την Πάτρα και με τη μουσική να ταξιδεύει και πέρα από τα όρια μιας συγκεκριμένης σκηνής, έστειλα το ερωτηματολόγιο και συζητάμε - ενίοτε de profundis - με τον Διονύση Μαράτο για το/τους 2islander, το songwriting, τις συνεργασίες, τις επιρροές, τη σχέση του με την πόλη και την εξέλιξη ενός project που συνεχίζει να μεγαλώνει χωρίς να χάνει τον προσωπικό του χαρακτήρα.

Local Heroes Track Pick

Καλησπέρα Διονύση! Θα ήθελες να μας δώσεις ένα σύντομο «βιογραφικό» του/των 2islander;

Καλησπέρα! Το πρότζεκτ ξεκίνησε μέσα στο χάος του ’20. Έγραφα πάντοτε σκληρή μουσικη αλλά μεσα στη δίνη της αβεβαιότητας για το αύριο που επικρατουσε τοτε ειπα να δωσω μια ευκαιρια στην ειλικρινέστερη εκφραση χωρις τη «μασκα» του σκληρου ηχου. Ηταν η πρωτη φορα που ενορχηστρωσα τις μελωδιες μου χωρις εντονο ρυθμο η παραμόρφωση.

Πως αλήθεια προέκυψε το όνομα σας;

Είναι ένα…λογοπαίγνιο με το όνομά μου. Διονύσιος – 2νύσιος – 2νήσιος – 2islander. Ξεκίνησε σαν αστείο αλλά το υιοθέτησα πλήρως.  Ίσως λογω της εξομολογητικότητας του προτζεκτ δεν μου βγηκε να βάλω καποιον fancy τιτλο αλλά κατι προσωπικό.

Διονύση, ποιοι δίσκοι σε έκαναν να θέλεις να γράψεις τραγούδια;

Πόσο χώρο έχει η στήλη; (γέλια) λοιπόν, για να δωσω ενα top 10:

Tom Waits – Closing time, Pink Floyd - Animals, Bryan Adams  - So far so good, Gregory Alan Isakov – This Empty Northern Hemisphere, Gregory and the Hawk - Moenie and Kitchi, Socrates – Phos,  Caspian – You are the conductor, Porcupine tree – Fear of a Blank Planet, Theatre of a Tragedy – Aegis, Μ. Χατζηδάκις / Raining Pleasure – Reflections

Ποιο ήταν το πρώτο τραγούδι που σου έδωσε την αίσθηση ότι βρήκες τον ήχο του 2islander;

Το Vinyls and Wine. Το αρχικό θέμα ήρθε πηγαία και έδεσε. Εγινε και η αρχή της εκδρομής.

Νοιώθετε άλλες εγχώριες μπάντες/καλλιτέχνες ως αδελφές ψυχές και συγκάτοικους σε σφιχτοδεμένη σκηνή?  Έχετε ξεχωρίσει κάποια συγκροτήματα που να θεωρείτε μουσικούς συνοδοιπόρους;

Στο εν λόγω είδος θα έλεγα από την πόλη μου τουλάχιστον σίγουρα τους Mr. Egglemon & the Headfish, και τους At least 2. Ονειρεύομαι κάποια στιγμή ένα λαϊβ με εμας τους τρεις, καθώς συνυπηρετούμε έναν παρεμφερή ήχο (σε ένα νοητό τρίγωνο επιμέρους ιδιωμάτων).

Ποιες ελληνικές μπάντες θα προτείνατε στον κόσμο να ακούσει;

Σίγουρα τις προαναφερθείσες, σίγουρα Raining pleasure και Universe 217, Ξύλινα Σπαθιά, Καταχνιά (ναι, είναι ποίηση), Dirty Granny Tales, και από σολο καλλιτέχνες Βασσιλικό και Melentini.

Όταν ξεκινάς ένα καινούργιο κομμάτι, τι έρχεται πρώτο: κιθάρα, στίχος ή μελωδία;

Συνήθως μια μελωδική φράση που ενορχηστρώνεται περαιτέρω. Κιθαριστικά καθ’ότι είναι το κύριο όργανό μου.

Στο Chronicle of a touch έπαιζες μεγάλο μέρος των οργάνων μόνος σου. Πόσο διαφορετικός ήταν ο τρόπος που έγραφες τότε από τον τρόπο που δουλεύεις σήμερα;

Δεν απέχει πολύ. Το multitrack – δικοπο μαχαίρι αλλά επιτρέπει μια χρονική αυτονομία που πλεον με την υπόσταση του εκαστοτε μουσικου, που εχει υποχρεώσεις και αυτό που αποκαλουμε “day job” , δεν είναι εφικτο να εξασφαλίζεται. Η ευθυγράμμιση πλανητών για να γινει μια προβα είναι φαινόμενο. Πόσο μαλλον μια ηχογράφηση. Οπότε προσαρμοζόμενος στα στάνταρντς της εποχής πρώτα γράφω και μετα δίνω για εκμάθηση και ζωντανή εκτέλεση. Ειδικά στο Chronicle ήταν καταναγκαστικό δεδομένης της αποκοπής από τον υπόλοιπο κόσμο ένεκα της χρονικής περιόδου.

Θέλεις οι συνεργάτες σου να ακολουθούν αυτό που έχεις ήδη στο μυαλό σου ή προτιμάς να φέρνουν κάτι δικό τους;

Ωραία ερώτηση και δένει με την προηγούμενη. Δεν κρύβω ότι ως επι το πλείστον…θέλω αυτό που έχω κατά νου, κυρίως γιατι καποια στοιχεία έχουν συγκεκριμένη σημασία για’μενα. Ωστόσο αν δεχθώ ποιοτικές συστάσεις / προτάσεις θα τις εντάξω ευχαρίστως, αρκει να μην αλλοιώνουν το ύφος αλλά να εμπλουτίζουν ευχάριστα το ήδη υπάρχον.

Διονύση, το project ξεκίνησε ουσιαστικά από εσένα. Πότε άρχισες να αισθάνεσαι ότι ο 2islander δεν είναι απλώς προσωπικό songwriting project αλλά κάτι που μπορεί να λειτουργήσει σαν κανονική μπάντα;

Αφ΄ενός απ’την αρχή καθ’ότι αν και έκανα φωνη σε 2-3 κομμάτια μου υπήρξε η ανάγκη για μια επιπλέον. Εκτιμώ πολύ το γυναικείο ηχόχρωμα συνεπώς και το εντάσσω συχνά στα projects μου. Ίσως όμως και να μην τα πάω καλά με την υπερέκθεση, o χρόνος θα δείξει. Ωστόσο νομίζω πως ένιωσα περισσότερο «μπάντα» όταν ο Σπύρος ο μπασσίστας πήρε πρωτοβουλία να κάνει καποιες υπεροχες δεύτερες φωνες σε ένα λαϊβ. Εκεί ήταν που σκέφτηκα «γιατι να μην το ειχα προβαρει νωριτερα αυτό το κομματι με ΄δαυτον... Θα’χε γραφτει ετσι στον δισκο». Εκεί ενστερνίστηκα την ισχύ και τη δυναμική της αλληλεπίδρασης λιγο παραπάνω.

Θα ήθελες κάποια στιγμή ο 2islander να γίνει σταθερή full band αντί για project γύρω από το songwriting;

Ίσως. Αν και το βλέπω ως επι το πλείστον σαν μια διαδικασία αυτοψυχαναλυτικής φύσεως προς το παρόν, με τις κατάλληλες προϋποθέσεις θα ήταν ευχής έργον.

Ποιο τραγούδι του/των 2islander θα έβαζες σε κάποιον που δεν έχει ακούσει ποτέ τη μουσική σου;

Σίγουρα το Summer ’17. Νομίζω είναι το πιο χαρακτηριστικό.

Πείτε μας μια παράξενη ή/και αστεία ιστορία που σας έχει συμβεί σε ζωντανή σας εμφάνιση.

Σύντομο αλλά ιδιαίτερο fact, στη μέση ενός λαϊβ - συγκεκριμένα στο release του Healing Transformations - σηκώσαμε το μικρόφωνο 40 πόντους για ένα τραγούδι. η Τhaliste και η Dora PJ έχουν ακριβώς αυτή τη διαφορά ύψους!

Ακούγοντας το Chronicle of a touch του 2021 και το Catnip του 2024, ακούς κι εσύ μια μεγάλη αλλαγή ή θεωρείς ότι ο βασικός πυρήνας είναι ο ίδιος;

Τα θεωρώ πολύ συγγενικά albums καθώ γράφτηκαν και τα 2 στο υπόγειό μου, και διατηρούν όσο το δυνατόν πιο «ξύλινο» και «δωματιακό» ήχο με ελάχιστο εως και καθόλου ηλεκτρικό στοιχείο. Ίσως το catnip ευοδώθηκε ως μεταγενέστερος δισκος από την πρότερη εμπειρία και τεχνογνωσία που αποκτήθηκε στο Chronicle .

Τα τραγούδια σου συχνά ξεκινούν από πολύ συγκεκριμένες εικόνες ή καταστάσεις. Γράφεις για να θυμηθείς κάτι ή για να το αφήσεις πίσω;

Όπως είχε πει κάποτε μια καλή φίλη και πρώην συνεργάτις που ασκεί πλέον το λειτούργημα της παιδοψυχιάτρου «οι καλλιτέχνες έχετε ένα επιπλέον στάδιο πένθους, αυτό της μετουσίωσης». Και έχει δίκιο, συνήθως γράφω για να αντιληφθώ καλύτερα τα γεγονότα και να συμφιλιωθώ με την ροή των πραγμάτων, αφηνοντάς τα να πάρουν το δρόμο τους.

Όταν γράφεις για κάτι συγκεκριμένο, όπως στο “Summer 17” για παράδειγμα, σε ενδιαφέρει να καταλάβει ο ακροατής ακριβώς τι συνέβη ή δεν έχει σημασία;

Εννοείται. Είναι σαν να βλέπεις μια ταινία, πρεπει να μην εστιάζεις μόνο στην ποιότητα της φωτογραφίας και τη σκηνοθεσία, αλλά και στην ιστορία, την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων και τα νοήματα πίσω από την κάθε έκβαση. Αντιστοίχως και στη μουσική μεταφέρουμε μια ιστορία στα ηχεία του ακροατή, το ιδανικό είναι να εστιάσει σε κάθε πτυχή του ακροάματος για την βίωση της πλήρους εμπειρίας.

Το ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ (το οποίο ακούω τώρα)με την Thaliste είναι μια διαφορετική πλευρά του 2islander, με ελληνικούς τίτλους. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία; Υπάρχει διαφορά στο πώς γράφεις όταν γράφεις ελληνικά και στο πώς γράφεις αγγλικά;

Με την Thaliste- κατά κόσμον Θάλεια – συνεργαστήκαμε αρχικά στο Catnip. Παράλληλα τότε ειχε γραψει καποιους στιχους στα ελληνικά η ίδια και έτυχε να μου βγει μια αντίστοιχη πειραματική τάση η οποία κατέληξε σε υλοποίηση. Εντυπωσιαστήκαμε ευχάριστα από την αποδοχή  του κοινού στα streams. Ίσως τελικά η μητρική γλώσσα να χαίρει προτιμήσεως από άποψη κατανόησης της εκφραστικότητας.

Για εμένα η διαφορά είναι μεγάλη. Στην αγγλική η έκθεση είναι πιο μετριασμένη καθ’ότι ακούγεται πιο ουδέτερη η εξιστόρηση. Στην ελληνική είναι ανοιχτό βιβλίο και αυτό καταλήγει τρομαχτικό κάποιες φορές, σαν να ανοίγεις διάπλατα την καρδιά σου σε αγνώστους. H κριτική θα είναι πιο αμείλικτη.

Απαιτείται μεγαλύτερη προσπάθεια ώστε να μην ...κατρακυλήσεις στο «έντεχνο» γράφοντας στα ελληνικά;

Φαντάζομαι πως όχι. Αν και αυτό που πλεον χαρακτηρίζουμε υποτιμητικά «έντεχνο» (γιατι το έντεχνο είναι μεγάλη ομπρέλα) αποτελεί ένα ιδίωμα με πολλές προσλαμβάνουσες, αυτό που το «ρίχνει» είναι ενός τυπου καψουρο-λαϊκισμός τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά. Σαν να συγκρίνει κανείς τον Tom Waits με τον Justin Bieber. Μπορεί να υμνούν και να εξιστορούν αμφότεροι ανθρώπινες σχέσεις αλλά από εντελώς άλλο πρίσμα. Όσο η έκφραση διατηρεί ένα επίπεδο και διοχετεύεται στον ακροατή σαν να θελεις να συμπάσχει γλυκά και πολιτισμένα μαζί σου και όχι να σε θαυμάσει, να σε αποθεώσει ή να σπάσει ποτήρια, είμαστε καλά.

Σε ποια «μεγάλη» μπάντα ή καλλιτέχνη θα θέλατε να είσαστε opening act; Και αντιστρόφως ποιους θα θέλατε να ανοίξουν για σας σε ένα ιδανικό σύμπαν?

Θα πω Gregory and the Hawk και Sóley σε οποιαδηποτε από τις 2 θεσεις.

Υπάρχει κάποια  «ένοχη» μουσική σας απόλαυση  που θα θέλατε να εχετε διασκευάσει?

Νομίζω το «Πόσες χιλιάδες καλοκαίρια» της Demy. Σε μη ένοχες ωστόσο θα ήθελα πολύ να ασχοληθώ με την Αρλέτα και το υπέροχο έργο που έχει αφήσει πίσω της.

Θα αναγνωρίζατε - κι αν ναι ποιους- κάποιους καλλιτέχνες/μπάντες ως επιρροές; Έχετε όλα τα μέλη παρόμοιες επιρροές και μουσικό background; ποιες πιο "απρόσμενες" επιρροές έχουν περάσει στη μουσική σας;

Από ελληνική μουσική έχω ακούσει πολύ νέο κύμα μικρός. Από κασέτες που έγραφε η μάνα μου από το ραδιόφωνο ξεσήκωσα Salvatore Adamo, Paul Anka και Neil Sedaka.  Από κλασσική μουσική αν και οι σπουδές μου ηταν στην κιθάρα, η αγία τριάδα μου είναι Σοπέν, Σούμπερτ και Rodrigo. Κατά τα άλλα περαν των προαναφερθέντων στην ερώτηση με τη δισκογραφία, θα προσθέσω Tracy Chapman και Iron and Wine. Υπάρχει πολύ metal στα ακροάματά μου, και ισως ακομη και καποια από αυτά καταληγουν να συμβάλλουν εδω όπως πχ οι Agalloch και οι Deafheaven. Τώρα πως όλα αυτά χωνεύονται μαζί και που φαίνεται το καθένα…είναι ιδιόρρυθμο!

Ποιο είναι το τελευταίο άλμπουμ που αγόρασε ο καθένας σας/ τί ακούτε αυτό τον καιρό;

Το ντεμπούτο των φίλων Egglemon, με τιτλο “Let it Cook”. Xρειαζόταν στην σημερινή μουσική σκηνή. Γενικά ακούω κυρίως παλιότερη μουσική, ίσως φταίει ότι μεγαλώνω, αλλά η πλειοψηφία των νέων κυκλοφοριών μου φαίνεται κάπως…φλατ, ανέκφραστη. Κυρίως από Black Metal κάθομαι να ακούσω σύγχρονες κυκλοφορίες. Εκεί η εκφραστικότητα πάει γόνα (γέλια).

Πώς βλέπετε τον ρόλο του καλλιτέχνη στην κοινωνία; Τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα σας επηρεάζουν;

Σίγουρα, αλλά θέλουν λεπτή και ώριμη προσέγγιση. Αν ο καλλιτέχνης πάει να κάνει τον ακτιβιστή χάνει την υπόστασή του. Το θέμα είναι το σχόλιο να γίνεται ανθρωποκεντρικά όχι βεβιασμένα ή επιδεικτικά. Είναι λεπτή η ισορροπία του κοινωνικού σχολιασμού, με το φόβο να καταλήξει να γίνεται μια φλατ δήλωση αντί για τέχνη. Το θέμα δεν είναι να φτιαχτεί απλά ένα έργο (μουσικο, εικαστικό ή κινηματογραφικό) πανω σε ένα γεγονός / ζήτημα / δρώμενο, καθαρά για να το περιγράψει τύποις, αλλά να του δώσει άλλη υπόσταση, χαρακτήρα,τροφή για σκέψη και τελικώς μια λύτρωση ή ένα όραμα, μια αίσθηση ομορφιάς.

Ο Ντοστογιέφσκι έλεγε ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Αυτός είναι ο ρόλος του καλλιτέχνη, να σώσει τον κόσμο εξωραϊζοντας, απαλύνοντας και οραματίζοντας.

Αν ένα τραγούδι σας έμπαινε σε ένα soundtrack, σε ποια σκηνή και ποιας ταινίας θα ακούγονταν;

Το Vinyls and Wine στην ταινία Eternal sunshine of the spotless mind, συγκεκριμένα στην σκηνη γνωριμίας Clementine και Joel. Ο ορισμός δυο ανθρώπων που περπάτησαν σε δύσκολα μονοπάτια, μοιράζονται κοινά βιώματα – έστω και κατ’αναλογίαν, και νιώθουν αυτή την σπίθα.

Το φορμάτ της μουσικής (βινύλιο, cd, mp3, streaming) παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στις κυκλοφορίες σου; Είναι το μέσο ή η διάθεση εξωτερίκευσης του έργου σου -  σε όποιο φορμάτ - που σε καθορίζει?

Κατ’αρχάς να δηλώσω ότι απεχθάνομαι το streaming. Μακάρι να έδινα τη μουσική μου όλη σε mp3, torrents και αντιγραμμένα CD αντι γι’αυτό το υποκριτικά ανταποδοτικό μέσο. Το βινύλιο το θέλησα, το κυνήγησα, το έβγαλα. Είναι μια όμορφη πολυτέλεια τόσο για τον καλλιτέχνη όσο και για τον ακροατή. Το CD δυστυχώς περνάει σταδιακά στην ιστορία, αν και μεγάλωσα μ’αυτό και το αγαπώ αντιστοίχως. Το hardcopy οποιασδήποτε μορφής – ακόμη και η κασέτα -  έχει χάρη, ξεφυλλίζεις το booklet, σημαίνει κάτι για ‘σενα. Το βάζεις και το ακούς και το τιμάς, είναι το απόκτημά σου. Το streaming – ως ακροατής τώρα – παρέχει μια αδιανόητη, χαοτική αφθονία που σε αποευαισθητοποιεί. Και όταν κάτι καταλήγει να κοστολογείται με την παρακολουθηση διαφημίσεων ενδιάμεσα στα κομμάτια, κάτι πάει λάθος, και το όλο εγχείρημα σταδιακά απαξιώνεται. Στο κάτω κάτω της γραφής, μακάρι ένα άλμπουμ να κόστιζε στον ακροατή 2 λεπτά αντιγραφής σε ένα mp3 player από το χρόνο του παρά 2 λεπτά διαφημίσεων.

Θα θέλατε να θέσετε μια ερώτηση που θα θέλατε να σας κάνουν μέχρι τώρα και δεν την έχετε ερωτηθεί; Και φυσικά να την απαντήσετε;

Ναι, θα’θελα να κάνω ένα μπουμερ -όπως λογικά θα χαρακτηριστεί- σχόλιο για την θεματική στιχουργική κατάπτωση και μουσική μιαρότητα μεγάλου μέρους των σημερινών χίτς. Ανησυχώ πολύ μήπως στα 34 έχω γεράσει πρόωρα και δεν καταλαβαίνω την επαναστατικότητα της νέας γενιάς, αλλά αδυνατώ να χωνέψω ότι η τραπ είναι οι νεοι sex pistols. O tempora, o mores.

Ξεκίνησες τον 2islander ως ένα αρκετά προσωπικό indie/alternative rock project και μέσα σε λίγα χρόνια έφτασες να δουλεύεις με διαφορετικούς τραγουδιστές και μουσικούς, από τη Dora PJ μέχρι την Thaliste, και να περνάς από το αγγλόφωνο songwriting σε ελληνόφωνες συνεργασίες. Τελικά, ο 2islander είναι σήμερα περισσότερο «ο Διονύσης Μαράτος που γράφει τραγούδια» ή έχει γίνει κάτι μεγαλύτερο από αυτόν;

Ωραία και εκτενής ερώτηση…αλλά πραγματικά δεν έχω ιδέα. Σιγουρα έχει γίνει κάτι πιο ώριμο και συνεχίζει να εξελίσσεται. Το «μεγαλύτερο» θα το δείξει ο χρόνος και το κοινό, αλλά γενικά κρατάω χαμηλό προφίλ τόσο στα μουσικά όσο και στα επιστημονικά πρότζεκτς.

Ευχαριστούμε πολύ Διονύση. Ευχαριστούμε πολύ παιδιά. Καλή σας επιτυχία εύχομαι σε ό,τι κάνετε!

Ακούστε / ακολουθήστε τους 2islander:

[Bandcamp] · [Facebook] · [YouTube] · [Instagram] 

------------------------------------

LOCAL HEROES

 στον λεμονστίφτη

Αντώνης Χάκαλης · Παρασκευή 10:00–12:00