Local Heroes #36 - Myrsini Kalle

Η Myrsini Kalle, μουσικός και εθνομουσικολόγος με βάση την Αθήνα, κινείται στον χώρο της ambient ηλεκτρονικής μουσικής, συνδυάζοντας το πιάνο και το χορωδιακό της υπόβαθρο με ηλεκτρονικούς ήχους, textures και ατμοσφαιρικά ηχοτοπία σε έναν ήχο που είναι περισσότερο εσωτερικός και κινηματογραφικός.

Το Some Interesting Experiences, που κυκλοφόρησε το 2025 από τη Submersion Records, αποτελεί την πρώτη της ολοκληρωμένη δουλειά και γράφτηκε μέσα σε διάστημα μεγαλύτερο του ενός χρόνου. Τα οκτώ κομμάτια του κινούνται γύρω από διαφορετικές καταστάσεις και συναισθήματα, με κοινό σημείο την αίσθηση της χαλάρωσης και της βύθισης.

Η μουσική της Kalle αφήνει χώρο στον ήχο και στη διάρκεια, χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει με περιττές κινήσεις. Η ambient εδώ λειτουργεί περισσότερο σαν χώρος ακρόασης, όπου οι ηλεκτρονικές υφές, οι ρυθμοί και οι μελωδίες χτίζουν σταδιακά την ατμόσφαιρα.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλάμε με τη Myrsini Kalle για τη σύνθεση, το Some Interesting Experiences, τις επιρροές της, την ambient και την ηλεκτρονική μουσική, αλλά και για το πώς προσωπικές εμπειρίες και συναισθήματα μπορούν να μετατραπούν σε ήχο. 

     Local Heroes Track Pick

 

Ακολουθεί η κουβέντα μας με την Myrsini Kalle.

• Myrsini καλημέρα, θα ήθελες να μας δώσεις ένα σύντομο «βιογραφικό» σου;

Λοιπόν. Γεννήθηκα στην Πάτρα και έμεινα εκεί μέχρι τα 18 μου. Ολοκλήρωσα σπουδές κλασικού πιάνου και αρμονίας στο Δημοτικό Ωδείο Πάτρας. Έχω τελείωσει με άριστα τις σπουδές μου στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ καθώς και ένα σεμινάριο Ηχοληψίας του ΚΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ του ΕΚΠΑ, και ανά τα χρόνια έχω παρακολουθήσει αρκετά σεμινάρια, κυρίως σχετικά με τη σύνθεση και την ερμηνεία στο πιάνο. Από το 2018 μένω στην Αθήνα. Τα τελευταία χρόνια εργάζομαι ως δασκάλα πιάνου, και ασχολούμαι με την ηλεκτρονική σύνθεση, και το 2025 κυκλοφόρησα τον πρώτο μου δίσκο από την SubmersionRecords. Αγαπώ πολύ το χορωδιακό τραγούδι και έχω περάσει από αρκετές χορωδίες, και έχω την τεράστια χαρά να είμαι μέλος της χορωδίας Belcantes στην Πάτρα. Είμαι ενεργή στη μουσική σκηνή της Αθήνας μέσα από live εμφανίσεις με το δικό μου υλικό, τη συμμετοχή μου ως keyboardist στο σχήμα Aureol, τις ραδιοφωνικές μου εκπομπές και διάφορες ακόμα μουσικές συνεργασίες.

• Πως είναι να αφηγείσαι μια ιστορία χωρίς στίχους;

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να απαντήσω ολοκληρωμένα γιατί δεν έχω δοκιμάσει επαρκώς να αφηγηθώ ιστορία «με στίχο». Το να γράφεις μουσική χωρίς στίχους σίγουρα είναι πολύ απελευθερωτικό ως προς τη δομή. Πέρα από αυτό, καλείσαι να αποδώσεις μουσικά κάποια «αίσθηση», «ιδέα» που έχεις στο μυαλό σου, χωρίς όμως να περάσει από λέξεις και να μεταφραστεί μετά σε μουσική. Από αυτή την άποψη, είναι μια πολύ άμεση διαδικασία και πολύ προσωπική.

• Τι σε τράβηξε αρχικά στην ambient;

Κάποια στιγμή ανακάλυψα σχετικά τυχαία τους Stars of the Lid. Ήταν μετά από μια πολύ δύσκολη μέρα, και ξεκινώντας το πρώτο κομμάτι από το And Their Refinement of the Decline ένιωσα ότι φεύγει από πάνω μου όλη η κούραση και βουλιάζω μέσα στον ήχο και τα textures. Δεν είχα ακούσει ξανά κάτι αντίστοιχο και με μαγνήτισε απόλυτα. Από τότε και έπειτα άρχισα να εξερευνώ τον κόσμο της ambientπρώτα ως ακροάτρια. Στη συνέχεια, σιγά σιγά άρχισα να πειραματίζομαι με το να γράψω κάτι δικό μου.

• Πιστεύεις ότι τα μουσικά ηχοτοπία αφήνουν μεγαλύτερη ελευθερία στον ακροατή ή δυσκολεύουν την επικοινωνία; Τι μπορεί να κάνει ένας ήχος που δεν μπορεί να κάνει μια μελωδία;

Θα έλεγα ότι δίνουν ελευθερία από την άποψη της επιλογής των στοιχείων αυτών που θα κερδίσουν την προσοχή του ακροατή, που μπορεί να αλλάζουν κατά τη διάρκεια του κομματιού, ή από ακρόαση σε ακρόαση.

Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και αν και τελικά σπάνια έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη μουσική μου, βασίζομαι αρκετά σε μελωδίες, συνήθως γράφοντας ξεκινώ από αυτές και σιγά σιγά μπλέκονται η μία μέσα στην άλλη.

• Νοιώθεις άλλους νέους Έλληνες συνθέτες/καλλιτέχνες ως συγκάτοικους σε μια πιο σφιχτοδεμένη σκηνή?  Έχεις ξεχωρίσει κάποιους που να θεωρείς μουσικούς συνοδοιπόρους;

Σίγουρα είναι η Calliope, η οποία είναι και μουσικός στην Submersion Records, με την οποία νομίζω ότι έχουμε αρκετά κοντινή αισθητικήκαι πορεία. Μέσα από τους μουσικούς κύκλους έχω την χαρά να βρίσκομαι συχνά με πολλούς εξαιρετικά ταλαντούχους μουσικούς και καλλιτέχνες, που είναι αδύνατο να τους παραθέσω όλους. Αν και ασχολούμαστε με διαφορετικά μουσικά είδη και τρόπους δημιουργίας, μου έρχονται στο μυαλό η dollmaker, με την οποία συχνά μοιραζόμαστε σκέψεις και εμπειρίες για τη δημιουργική διαδικασία, η Αλεξάνδρα Ναούμ, με την οποία εξελισσόμαστε παράλληλα, μοιραζόμαστε κοινή αισθητική και συνεργαζόμαστε μουσικά και ο Γιώργος Καρούμπαλος από του οποίου τη μουσική και δημιουργική προσέγγιση εμπνέομαι πολύ.

Και σίγουρα, αν και βρίσκεται έτη φωτός μπροστά από μένα, πρέπει να αναφέρω τον Degear001, από τον οποίο εμπνέομαι πολύ στο επίπεδο της hands-on προσέγγισης και του manipulationτου ήχου και των μηχανών που βγάζουν ήχο.

• Στον δίσκο συνυπάρχουν ambient, electronic, post-rock και experimental στοιχεία. Εσύ πού θα τον τοποθετούσες μουσικά;

Θα τον τοποθετούσα πιθανότατα στο χώρο της καθαρά ambient μουσικής, ξέροντας όμως ότι έχω επιρροές και από την rockκαι από την πιο ηλεκτρονική σκηνή. Όσο μαθαίνω περισσότερα και ακούω περισσότερα, νομίζω ότι κατευθύνομαι προς πιο καθαρά ηλεκτρονική μουσική όμως, ήδη από τον επόμενο δίσκο που ετοιμάζω.

• Πόσο σημαντική είναι η επανάληψη στην ambient μουσική; Πότε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο γίνεται υπνωτικό και πότε γίνεται απλώς μονότονο;

Αυτό νομίζω ότι είναι από τις μεγαλύτερες προκλήσεις σε αυτό το είδος της μουσικής. Για μένα, ενα μοτίβο, ένας ήχος ή μια αρμονική ακολουθία μπορεί να επαναλαμβάνεται και να διατηρεί το ενδιαφέρον της όταν ο ακροατής μπορεί να την αντιληφθεί ως ένα μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου, το οποίο κινείται προς κάποια κατεύθυνση. Μπορώ να σκεφτώ εξαιρέσεις σε αυτό που θα πω, αλλά πιστεύω ότι η επανάληψη γενικά δημιουργεί μια ενέργεια που είναι μεν υπνωτική, αλλά ταυτόχρονα περιέχει μια ένταση που αυξάνεται με κάθε κύκλο. Οπότε έχει ενδιαφέρον το πως θα χρησιμοποιηθεί αυτή η ένταση, που και αν θα εκτονωθεί.

• Μπορεί η σιωπή να θεωρηθεί μέρος της σύνθεσης;

Κάτι που μου έχει μείνει από τις σπουδές μου στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ είναι η αντίληψη της μουσικής ως μια αλληλουχία αντιθέσεων: διαφωνία-συμφωνία /ενταση-λύση/πυκνωση-αραίωση. Οπότε με αυτό τον τρόπο, η σιωπή όχι μόνο μπορεί να θεωρηθεί μέρος της σύνθεσης αλλά και αποτελεί απαραίτητο στοιχείο της που αντιπαρατίθεται στον ήχο. Μου έρχεται στο μυαλό η τεταμένη σιωπή μεταξύ των μερών μιας σονάτας, αλλά και η τα δευτερόλεπτα παύσης μεταξύ των κομματιών σε ένα ambientη rocklive.

• Είναι εύκολο για έναν instrumental δίσκο να βρει κοινό στην Ελλάδα;

Η αλήθεια είναι ότι αν αποφασίσει κάποιος να ασχοληθεί με την ambient ή την ηλεκτρονική μουσική στην Ελλάδα, σίγουρα ο πρώτος σκοπός δεν είναι να βρει πολύ κοινό. Είναι ένα αρκετά niche είδος, και αυτοί που όχι μόνο θα ακούσουν το δίσκο αλλά θα αλληλεπιδράσουν με τον καλλιτέχνη (θα πάνε στο live, θα αγοράσουν την ψηφιακή ή ηλεκτρονική μορφή του, θα συζητήσουν για αυτόν κλπ) είναι ακόμα λιγότεροι. Αυτό όμως δεν το λέω με αρνητική χροιά: υπάρχουν πολλά άτομα με πραγματική αγάπη για την ambient που ακούν και δημιουργούν μουσική, και νιώθω ότι υπάρχει κοινότητα, μουσικοί για να πάρει κανείς έμπνευση, για να ακούσει νέα μουσική, για να ανταλλάξει γνώση και ιδέες, για να συνεργαστεί κλπ. Δεν πιστεύω ότι ένας instrumental δίσκος βρίσκει εύκολα πόρτα στο ευρύ κοινό, αλλά ούτε ότι πέφτει στο κενό.

• Αναφέρεις τους Stars of the Lid, Air και Boards of Canada ως επιρροές. Τι πήρες συγκεκριμένα από τον καθένα;

Ο κύριος τρόπος με τον οποίο με έχουν διαμορφώσει οι επιρροές που αναφέρω είναι η καλλιέργεια μιας (εξελισσόμενης) αισθητικής, με βάση την οποία γράφω μουσική, και σε αυτήν έχουν συμβάλλει τα παραπάνω σχήματα αλλά και δεκάδες άλλα, μικρότερα και μεγαλύτερα. Αν έπρεπε να είμαι πιο συγκεκριμένη, θα έλεγα:

οι Starsofthelidμου έμαθαν πως στην ambientτο μέσο είναι ο χρόνος, και με την επανάληψη και το άπλωμα της αρμονίας αυτός μπορεί να διασταλλεί.

οιBoardsofCanadaμουέμαθανπωςκαι στην ambientμπορεί ένα κομμάτι να βασίζεται σε μια όμορφη μελωδία που μένει στο μυαλό, η οποία στηρίζει όλη την κατασκευή.

οι Air, που ίσως είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα τα τελευταία αρκετά χρόνια, με έχουν συνοδεύσει σε αμέτρητες στιγμές. Αν και η αισθητική τους ίσως είναι ευδιάκριτη σε κάθε νότα που γράφω, η κύρια επιρροή τους ήταν ότι δοκίμασα να γράψω μουσική και συνέχισα να βρίσκω λόγο να το κάνω καθημερινά.

• Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που ακούς σήμερα και αισθάνεσαι ότι δεν έχει καμία σχέση με τη μουσική σου, αλλά παρ' όλα αυτά σε επηρεάζει;

Ακούω αρκετά ετερόκλητα πράγματα σε εβδομαδιαία βάση. Πάντα επιστρέφω σε κομμάτια του Χατζιδάκι, σε συλλογές της Αλίκης Καγιαλόγλου, σε καντάδες και Νέο Κύμα. Με συνδετικό κρίκο τη Λένα Πλάτωνος, πιστεύω είναι μεγάλο κομμάτι της μουσικής μου προσωπικότητας, είτε φαίνονται είτε όχι στο αποτέλεσμα.

• Πώς βλέπεις τον ρόλο του καλλιτέχνη στην κοινωνία; Τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα σε επηρεάζουν;

Με επηρεάζουν πολύ και πιστεύω ότι ο ρόλος του καλλιτέχνη είναι κοντινός με αυτόν του κάθε υπεύθυνου μέλους της κοινωνίας: πρέπει να ενημερώνεται, να διαβάζει και να παίρνει θέση.  Διαφωνώ κάθετα με τα απολιτίκ άτομα (καλλιτέχνες και μη) και πιστεύω ότι αυτή η μη θέση είναι εξαιρετικό προνόμιο που οφείλει κανείς να αναγνωρίζει και να αναρωτιέται από πού προέρχεται. Ιδιαίτερα για έναν καλλιτέχνη, θεωρώ ότι η τέχνη δεν μπορεί να είναι τελείως αποκομμένη από το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο δημιουργείται.

Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης έχει ανοιχτή μια πόρτα επικοινωνίας με το ακροατήριο, και αυτή μπορεί να τη χρησιμοποιήσει για θετική αλλαγή: και όσο μεγαλύτερη επιρροή και απήχηση έχει, ίσως τόσο μεγαλύτερη είναι και η ευθύνη του τι «πρεσβεύει» επί και εκτός σκηνής.

• Πώς επηρεάζει η εθνομουσικολογία τον τρόπο με τον οποίο ακούς μουσική;

Νομίζω η βασική πεποίθηση της εθνομουσικολογίας που με ακολουθεί στην προσωπική μου ακρόαση είναι η βαθιά σύνδεση της κάθε μουσικής παράδοσης με την κοινότητα από την οποία δημιουργείται και η αποφυγή κατάταξης της μουσικής ως προς την ποιότητα. Πιστεύω ότι όλα τα μουσικά είδη, τόσο αυτά που αισθητικά μου ταιριάζουν όσο και αυτά που αποφεύγω εξυπηρετούν κάποια ομάδα ανθρώπων και προσπαθώ να έχω σεβασμό σε όλα τα μουσικά είδη. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι να επεκτείνω αυτό το σεβασμό σε μουσικές που έχουν δημιουργηθεί με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης.

• Ακούς πλέον μια μουσική πρώτα ως μουσικός ή ως ερευνήτρια; Υπάρχει περίπτωση να συγκρουστούν ποτέ αυτοί οι ρόλοι;

Νομίζω η σύγκρουση έχει να κάνει περισσότερο με την αισθητική συμφωνία ή όχι με τη μουσική που ανέφερα πριν. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια βιώνω πολύ περισσότερο τη μουσική ως μουσικός, καθώς έχω απομακρυνθεί κάπως από το πεδίο της έρευνας. Θα προσαρμόσω όμως λίγο την ερώτηση σε κάτι που νομίζω έχει πολύ ενδιαφέρον: αν ακούω τη μουσική ως ακροάτρια ή ως δημιουργός μουσικής. Εκεί νομίζω ότι εξαρτάται από το είδος που ακούω. Όσο πιο κοντά είναι στη μουσική που γράφω ή θα ήθελα να γράφω, τόσο περισσότερο μπαίνει η κριτική σκέψη και η συνεχείς ερωτήσεις: «πώς θα το έκανα εγώ αυτό»; «πώς έφτιαξε αυτό τον ήχο;», «τι δομή έχει το κομμάτι;». Προσπαθώ όμως πάντα κάποιες χαλαρές ώρες της μέρας να ακούω μουσική μόνο για την απόλαυση.

• Στην περιγραφή του album υπάρχει μια πολύ ωραία κεντρική εικόνα: η αίσθηση ότι βυθίζεσαι σε ζεστό νερό και χαλαρώνεις ολοκληρωτικά. Τι σημαίνει για σένα «βύθιση»; Είναι χαλάρωση, απομόνωση ή απώλεια επαφής με τον έξω κόσμο;

Θα έλεγα ότι είναι η χαλάρωση, και το σταδιακό (προσωρινό) άδειασμα του μυαλού. Αν και δεν εχω ασχοληθεί όσο θα ήθελα, νομίζω ότι η ιδέα σχετίζεται με την πρακτική του διαλογισμού και της παρατήρησης των σκέψεων ως «συννεφάκια» που έρχονται και φεύγουν.

• Ακούγοντας το εναρκτήριο Birthday ένιωσα σαν να μπαίνω σε ταινία του David Lynch. Πόσο σημαντική είναι για σένα η ιδέα ότι ο ακροατής δεν πρέπει απλώς να ακούσει έναν ήχο αλλά να μπει μέσα του;

Ελπίζω όχι στο Eraserhead! Το να «μπεί μέσα» κάποιος στον ήχο το ερμηνεύω ως: να κάνει experienceτη μουσική ενσώματα, όχι ως backgroundσε άλλες δραστηριότητες. Με αυτή την οπτική, σίγουρα μου είναι σημαντικό. Γνωρίζω ότι η ambient ξεκίνησε ακριβώς ως μουσικό υπόβαθρο (πχ  Music for Airports) αλλά πιστεύω ότι κάποια μουσικά έργα δεν αναδεικνύονται στο μέγιστο όταν δεν δίνεις την απαραίτητη συγκέντρωση, έχουν λεπτομέρεια και βάθος φτιαγμένα για το προσεκτικό αυτί. Θέλω να πιστεύω ότι η μουσική μου θα φτάσει κάποτε σε αυτό το επίπεδο.

• Υπάρχει κάποια  «ένοχη» μουσική σου απόλαυση με την οποία θα ήθελες να έχεις ασχοληθεί περισσότερο και εντάξει στη δουλειά σου?

Ένοχη απόλαυση δεν θα την έλεγα, αλλά απολαμβάνω πολύ την shoegaze μουσική, και γενικά την wall of sound αίσθηση που προκύπτει από πολλά επίπεδα reverb και distortion στον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας. Μέχρι ώρας αυτό παραμένει στο επίπεδο της ακρόασης, αλλά αποτελεί ήχο που θα ήθελα να εξερευνήσω στο μέλλον. Με τον ίδιο τρόπο, απολαμβάνω και την techno, και ίσως κάποια στιγμή κάνω τις δοκιμές μου.

• Στο Some Interesting Experiences, ο Vagelis Moschos ανέλαβε production, mix, master και sound design. Πόσο άλλαξε η αρχική μορφή των κομματιών μέσα από το sound design;

Θα έλεγα ότι άλλαξε αρκετά. Η συνεργασία με τον Βαγγέλη ήταν εξαιρετική και νομίζω βρήκαμε κοινή αισθητική στο πως το κομμάτι θα αποκτούσε μια πιο ολοκληρωμένη μορφή, χωρίς να αλλοιωθεί η αρχική ιδέα. Σίγουρα το τελικό αποτέλεσμα είχε έναν πιο πλήρη και ισορροπημένο από άποψη συχνοτήτων ήχο και μεγαλύτερη αισθητική συνέχεια ως προς την αλληλουχία των «συμβάντων»: Εκεί που αρχικά υπήρχαν ιδέες οι οποίες εξελίσσονταν σε έναν βαθμό είτε γραμμικά είτε παράλληλα, μέσα από το production οι μελωδίες και τα textures απέκτησαν πιο διακριτούς ρόλους και διαφορετικά επίπεδα, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια πιο σαφής σχέση μεταξύ τους και η μία ιδέα να αναδύεται μέσα από την άλλη.

• Τι αλλάζει όταν μια μουσική που έχει σχεδιαστεί ως προσωπική, σχεδόν εσωτερική εμπειρία, πρέπει να παιχτεί μπροστά σε κόσμο;

Η αλήθεια είναι ότι ήταν αρκετά περίπλοκο, κυρίως επειδή γράφοντάς το δεν είχα στο μυαλό μου το ότι στο μέλλον ίσως παιχτεί ζωντανά, και για αυτό η liveversionέχει αρκετές διαφορές από το άλμπουμ, και περισσότερα ή λιγότερα αυτοσχεδιαστικά στοιχεία. Η μεγαλύτερη αλλαγή είναι ότι πρέπει απαραίτητα να κάνεις επιλογές: στο DAW μπορεί να έχεις 15 layers από synths αλλά στο live έχεις περιορισμούς λόγω του hardware, οπότε πρέπει να διαλέξεις τα πιο σημαντικά στοιχεία, να τα προσαρμόσεις στα όργανα που έχεις κρατώντας τη βασική ιδέα.

Η αλήθεια είναι ότι ίσως επειδή είμαι άτομο που του αρέσουν οι αλλαγές, νιώθω ότι σε κάθε liveπροσπαθώ να προσθέτω και κάποια έξτρα στοιχεία, τα οποία δίνουν ενδιαφέρον και στο αποτέλεσμα και σε μένα.

• Ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στο να μεταφέρεις τον ήχο του Some Interesting Experiences στη σκηνή;

Η επιλογή των στοιχείων γύρω από τα οποία στη συνέχεια οργανώθηκε το set ήταν δύσκολη και κρίσιμη και μου πήρε αρκετό χρόνο μέχρι να καταλήξω. Και νομίζω γενικά το δυσκολότερο ήταν να μείνω σταθερή στις αποφάσεις μου. Αν ρωτήσετε τον Τηλέμαχο (Πουλιάση) που μαζί παίξαμε το άλμπουμ μου στο Submersion Festival, κάθε εβδομάδα στην πρόβα είχα νέες αλλαγές! (πράγμα μάλλον αγχωτικό και για μένα και για αυτόν). Αυτό είναι κάτι που ελπίζω θα ρθει με την εμπειρία και με έναν παραπάνω έλεγχο πάνω στην επιθυμία να βγει «το τέλειο».

• Ποιο είναι το τελευταίο άλμπουμ που αγόρασες/ τί ακούς αυτό τον καιρό;

Το τελευταίο άλμπουμ που αγόρασα (ηλεκτρονικά) είναι το Eating Pesto από Fox & Penguin, μια πολύ ιδιαίτερη και όμορφη κυκλοφορία δύο αγαπημένων φίλων. Αυτό τον καιρό ακούω Orbital, Leftfield, so wet’s water kingdom (πρόσφατη ανακάλυψη),κάποια κομμάτια του French 79 και το Summer in Berlin των Alphaville.

• Το φορμάτ της μουσικής (βινύλιο, cd, κασέτα, mp3, streaming) παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στις κυκλοφορίες σου; Είναι το μέσο ή η διάθεση εξωτερίκευσης του έργου σας -  σε όποιο φορμάτ - που σε καθορίζει?

Θα έλεγα ότι δεν παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το format για μένα: ίσως και γιατί δεν βασιζόμουν ποτέ πρώτα στην physical μορφή της μουσικής για την ακρόαση, η μουσική ανακάλυψη ξεκίνησε για μένα όταν έμαθα να βρίσκω μουσική στο διαδίκτυο και να την περνώ στο mp4 μου. Για αυτό ίσως δεν έχω συνδεθεί συναισθηματικά τόσο με κάποιο physical format ώστε για παράδειγμα να έχω προτίμηση σε κάποιο. Αλλά πιστεύω ότι έχει μια χάρη να μπορείς να έχεις στην κατοχή σου ένα άλμπουμ (ίσως νιώθεις τη μουσική πιο δική σου) και είναι πολύ καλή υποστήριξη για τον καλλιτέχνη σε κάθε περίπτωση. Πιστεύω πάντως ότι το βασικό είναι η διάθεση να βγάλεις «εκεί έξω» τη μουσική σου.

• Προτιμάς να ακούς τη μουσική σου με ακουστικά, σε ηχεία ή live;

Τη μουσική μου συγκεκριμένα η αλήθεια είναι ότι αφού την ονομάσω ολοκληρωμένη σπάνια κάθομαι να την ακούσω ως ακροάτρια. Νιώθω όμορφα παίζοντάς την live όμως, και νομίζω ότι όσο περισσότερο παίζω και ξεπερνώ το αρχικό τρακ και την έννοια για την σωστή απόδοσή της, απολαμβάνω τη μουσική μου πολύ γνωρίζοντας ότι δημιουργείται τη στιγμή ακριβώς που την ακούω.

• Υπάρχει κάποια ταινία που θα ήθελες να είχες γράψει το soundtrack;

Δυο πιθανές ερμηνείες της ερώτησης!

Ταινία με υπέροχο soundtrack που σκέφτομαι «μακάρι να το είχα γράψει εγώ αυτό»: Spellboundτου Alfred Hitchcock, με υπέροχο soundtrackαπό Miklos Rozsa.

Υπέροχες ταινίεςπου σκέφτομαι ότι μακάρι να είχα την ευκαιρία να γράψω μουσική για αυτές: Portrait of a lady on fire, Aftersun, Perfect Days, The Red Turtle, Moonrise Kingdom..

• Μεγάλωσες στην Πάτρα, έχεις σαν έδρα σου την Αθήνα και κυκλοφόρησες την δουλειά σου στην Submersion που είναι ένα label με βάση τη Θεσσαλονίκη. Τι σε έκανε να αισθανθείς ότι η Submersion ήταν το σωστό σπίτι για τη μουσική σου;

Μου την πρότεινε κάποια στιγμή μια φίλη φίλου και μπήκα να δω παραπάνω πληροφορίες, και ένιωσα ότι μου ταιριάζει η αισθητική και ότι οι προηγούμενες κυκλοφορίες είχαν πολύ ψηλό επίπεδο και πολύ φροντίδα από πίσω. Και από την αρχή της επικοινωνίας ένιωσα πολύ ζεστά, ότι υπάρχει πολύ αγάπη για αυτό που κάνουν και για τη μουσική, και νομίζω ταιριάξαμε πολύ καλά.

• Βλέπεις τη Submersion περισσότερο ως δισκογραφική εταιρεία ή ως κοινότητα μουσικών;

Σίγουρα το δεύτερο. Έχουμε πολύ ωραία επικοινωνία με πολλούς μουσικούς από τη Submersion και, μέσα από τις συνεργασίες που προκύπτουν στο πλαίσιο της δισκογραφικής, δημιουργούνται και ευκαιρίες για live εμφανίσεις. Η δισκογραφική λειτουργεί πολλές φορές ως συνδετικός κρίκος, και για μένα είναι πολύ απελευθερωτικό δημιουργικά να ξέρω ότι μπορώ να α

ναζητήσω feedback, να προτείνω κάτι και να μοιραστώ τις ιδέες μου, γνωρίζοντας παράλληλα ότι οι άνθρωποι εκεί πιστεύουν σε μένα.

• Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια/βήματα;

Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολη αυτή η ερώτηση, γιατί αυτή την περίοδο με έλκουν πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις στη μουσική αναζήτηση. Το σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσω να γράφω ηλεκτρονική μουσική (έχω βεβαια στα σκαριά και κάτι που δεν είναι ηλεκτρονικό), και ότι θα συνεχίσω να εξερευνώ την επεξεργασία του ηλεκτρονικού ήχου. Με ενδιαφέρει πολύ η DIY προσέγγισηκαι η modular σύνθεση και αν και ακόμα μου λείπουν δεξιότητες με ιντριγκάρει η κατασκευή κυκλωμάτων που παράγουν ήχο. Παράλληλα, με ενδιαφέρει όλο και περισσότερο το Computer Music και η δυνατότητα να δημιουργώ τα δικά μου εργαλεία και συστήματα σύνθεσης και επεξεργασίας ήχου μέσα από περιβάλλοντα όπως Max MSP. Τέλος, αν και την είχα αφήσει για αρκετά χρόνια, φέτος ελπίζω να συνεχίσω τις σπουδές αντίστιξης. Αυτά μεταξύ άλλων.

• Ευχαριστούμε πολύ Μυρσίνη. Σου ευχόμαστε καλή επιτυχία σε όλα σου τα βήματα! 

 

Ακούστε / ακολουθήστε την Myrsini Kalle:

[Bandcamp] · [Facebook] · [YouTube] · [Instagram] 

------------------------------------

LOCAL HEROES

 στον λεμονστίφτη

Αντώνης Χάκαλης · Παρασκευή 10:00–12:00