Local Heroes #40 - Viceroy
Από τη Θεσσαλονίκη και τον Οκτώβριο του 2023, οι Viceroy εφορμούν με τον δικό τους εναλλακτικό indie/noise ήχο, και την ανάγκη να μετατρέπουν όσα τους προβληματίζουν σε μουσική. Την ακατέργαστη ενέργεια των live τους πρωτοσύστησαν σε μεγαλύτερο κοινό στο Schoolwave 2024. Με το ντεμπούτο άλμπουμ τους, Freedom Tastes Like Breakfast, που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2025, και μια πρώτη ευρωπαϊκή περιοδεία ήδη στο ενεργητικό τους, χαράζουν τη δική τους διαδρομή, χωρίς να φοβούνται ούτε την ηχητική εξέλιξη ούτε την κοινωνική και πολιτική διάσταση της τέχνης τους.
Στη νέα συνάντηση του Local Heroes του Strummer Radio, ο Γιώργος Γιαβασίδης, drummer -και εκπρόσωπος για τούτη τη συνέντευξη- της μπάντας, μας μιλά για τη δημιουργική διαδικασία των Viceroy, τις αυθόρμητες πρόβες που γεννούν τα τραγούδια τους και την ωμή ενέργεια που θέλουν να αποτυπώσουν στον επόμενο δίσκο τους. Μοιράζεται μαζί μας τις εμπειρίες από τον δρόμο, τις μουσικές που τους εμπνέουν, τα όνειρα για την ευρωπαϊκή σκηνή, αλλά και τις σκέψεις του για τον ρόλο του καλλιτέχνη σε μια εποχή που, όπως λέει, η τέχνη παραμένει ένα από τα τελευταία αναμμένα κεριά ανάμεσά μας.
Ακολουθεί η κουβέντα μας για τους Viceroy:
- Καλησπέρα παιδιά, Θα θέλατε να μας δώσετε ένα σύντομο «βιογραφικό» σας;
Είμαστε οι Viceroy, ένα Alternative Indie/Noise συγκρότημα από την Θεσσαλονίκη, και έχουμε κυκλοφορήσει τον πρώτο μας δίσκο (Freedom Tastes Like Breakfast) τον Οκτώβριο του 25’. Είμαστε ενεργοί τόσο στην εγχώρια σκηνή, αλλά και στο εξωτερικό, έχοντας κάνει την πρώτη μας ευρωπαϊκή περιοδεία την Άνοιξη του 25’ και έχοντας εμφανιστεί ως Headliner στο Schoolwave Festival 2025, στην Τεχνόπολη Αθηνών. Επίσης, έχουμε μοιραστεί την σκηνή με τους Black Lips και τους Underground Youth.
- Πως αλήθεια προέκυψε το όνομα σας;
Το όνομα είναι ουσιαστικά μια μάρκα φθηνών Καναδέζικων τσιγάρων, το οποίο άρεσε ηχητικά στον Νίκο (κιθάρα-φωνητικά) και τον Άλεξ(μπάσο) που το διάλεξαν, και το κρατήσαμε, χωρίς πολλή σκέψη.
- Ποιο ήταν το πρώτο κομμάτι που σας έκανε να καταλάβετε ότι «τώρα έχουμε βρει τον ήχο μας»;
Στην πρώτη πρόβα που κάναμε σαν μπάντα με τα τωρινά μέλη (πλην της Λουίζας που μπήκε στην μπάντα αργότερα), το πρώτο τραγούδι που παίξαμε μετά από συνεννόηση της στιγμής για να βρούμε τα κοινά μας ερεθίσματα ήταν είτε το “Αμνησία” είτε το “Πάρτυ στον 13ο Όροφο”. Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς ποιο από τα δύο, πάντως ήταν σίγουρα κάποιο από τις Τρύπες! Εκεί καταλάβαμε ότι εδώ υπάρχει κάτι που μας εκφράζει και μας ελευθερώνει ταυτόχρονα, ήταν πολύ αυθόρμητο και πηγαίο.
- Ποιες ελληνικές μπάντες θα προτείνατε στον κόσμο να ακούσει;
Αυτή την στιγμή στην Ελλάδα υπάρχει πολλή μουσική που αξίζει την προσοχή μας. Από την μεριά μας, στην Θεσσαλονίκη οι Aflikto, Xasu, Super Stereo, Dzingovic και από την Αθήνα οι Aki Rei, French Fry, The Bonnie Nettles, Loud Silence.
Γενικά δεν ακολουθούμε την ίδια φόρμουλα σε κάθε τραγούδι, αλλά το βασικό process είναι αυτό της κοινής δημιουργίας στην πρόβα. Αυτή μπορεί να ξεκινήσει από ένα απλό jam, μία ιδέα σε ένα όργανο μεμονωμένο (πχ riff, μελωδία, drum pattern) ή ακόμα και από στίχους. Οι στίχοι μας είναι ιδιαίτερα προσωπικοί, και δίνουμε πολλή βάση σε αυτούς, τους αντιμετωπίζουμε ισάξια με το ορχηστρικό κομμάτι. Για εμάς είναι πολύ βασικό να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε κάποια συναισθήματα και σκέψεις σε αυτούς που μας ακούνε, οπότε βάζουμε πολλή προσοχή στο τι λέμε μέσα από τα τραγούδια μας. Πολλές φορές η μουσική μπορεί να λειτουργεί και σαν soundtrack των λέξεων που θέλουμε να φωνάξουμε.
- Αν έπρεπε να διαλέξετε ένα κομμάτι σας που αντιπροσωπεύει καλύτερα τη μπάντα σήμερα, ποιο θα ήταν και γιατί;
Η απάντηση εδώ θα με δυσκόλευε ιδιαίτερα αν διάλεγα και από αυτά του επόμενου δίσκου που ετοιμάζουμε, αλλά απαντώντας με βάση μόνο τον πρώτο δίσκο είναι αρκετά εύκολη. Είναι το “Statira”, το πρώτο κομμάτι που γράψαμε σαν μπάντα, το οποίο το “νιώθουμε” το ίδιο ακόμα, και μουσικά και στιχουργικά. Μου θυμίζει ταυτόχρονα το από που ερχόμαστε αλλά και το που πάμε, όχι όσον αφορά τον ήχο ή τη μουσική, αλλά σαν attitude. Ίσως μετά από λίγο καιρό να το βαρεθούμε βέβαια, ποιος ξέρει.
- Πόσο διαφορετικοί είναι οι Viceroy στο studio από τους Viceroy στη σκηνή; Πόσο αυθόρμητες είναι οι ηχογραφήσεις σας σε σχέση με τα live;
Η αλήθεια είναι πως πλέον διαφέρουμε αρκετά στα lives σε σχέση με αυτό που θα ακούσει κανείς στον πρώτο δίσκο, καθώς έχουμε κατευθυνθεί σε διαφορετικά μονοπάτια πάνω στον ήχο μας αλλά και στα ίδια τα τραγούδια. Όπως ανέφερα και πριν, ετοιμάζουμε τον δεύτερο μας δίσκο, στον οποίο αναρωτηθήκαμε και εμείς το ίδιο πράγμα, πως δηλαδή θα αποτυπωθεί ιδανικότερα αυτός ο αυθορμητισμός. Οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε μια εντελώς ωμή προσέγγιση, με live ηχογράφηση, χωρίς click(μετρονόμο) έτσι ώστε να καταφέρουμε να αποτυπώσουμε στον δίσκο τον χαρακτήρα μας, ο οποίος βασίζεται σε τεράστιο βαθμό πάνω στο live και στον αυτοσχεδιασμό, και να δώσουμε στον ακροατή το συναίσθημα ότι είναι στο ίδιο δωμάτιο μαζί μας και παίζουμε live μπροστά του τον δίσκο.
- Πείτε μας μια παράξενη ή/και αστεία ιστορία που σας έχει συμβεί σε περιοδεία ή ζωντανή σας εμφάνιση.
Η πρώτη ιστορία που μου ήρθε στο μυαλό είναι από την περασμένη άνοιξη, στο ευρωπαϊκό μας τουρ, και συγκεκριμένα στο Βελιγράδι. Εκεί, την ημέρα του live, ένας περίεργος τύπος πλησίασε τον Νίκο και αρχικά προσφέρθηκε να του πουλήσει κάτι αν ήθελε. Αφού ο Νίκος αρνήθηκε, εκείνος του έβγαλε μαχαίρι και τον έψαξε για να δει αν έχει κάτι πάνω του (μάλλον κάτι αξίας). Όταν κατάλαβε ότι ο Νίκος έχει πάνω του μόνο το μισοδιαλυμένο κινητό του, τον κορόιδεψε και προσφέρθηκε να του δώσει και χαρτζιλίκι επειδή “είναι μάλλον πιο φτωχός και από αυτόν”! Όταν μας είπε ο Νίκος τι είχε γίνει δεν γελάσαμε και τόσο, αλλά αφού πέρασε το σοκ, είναι ένα σκηνικό που όταν το θυμόμαστε λυνόμαστε στα γέλια, γιατί αντικατοπτρίζει την οικονομική μας κατάσταση σε εκείνο το tour.
- Ποιον δίσκο θα βάζατε να ακούσει κάποιος πριν ακούσει τους Viceroy;
Ο πρώτος δίσκος που ήρθε στο μυαλό μου, επειδή τις τελευταίες μέρες τον έχω λιώσει μετά από καιρό, είναι το “Joy as an Act of Resistance” των Idles. Θα πω λοιπόν αυτόν, γιατί αν το σκεφτώ παραπάνω δεν θα απαντήσω τελικά ποτέ.
photo: Στέλλα Ιωαννίδου
- Σε ποια «μεγάλη» μπάντα ή καλλιτέχνη θα θέλατε να είσαστε opening act; Και αντιστρόφως ποιους θα θέλατε να ανοίξουν για σας σε ένα ιδανικό σύμπαν?
Όνειρο μας, επειδή γουστάρουμε πολύ την μουσική και την κοινωνικοπολιτική τους στάση και έχουμε επηρεαστεί πολύ από αυτούς, είναι να ανοίξουμε κάποια μέρα για τους Fontaines D.C. Για να ανοίξουν εμάς, θα διάλεγα τους Shame, επειδή live οι τύποι απλά δεν υπάρχουν! Ο Charlie είναι ο ορισμός του frontman, οπότε είμαι σίγουρος ότι θα ζεστάνει τον κόσμο με τον καλύτερο τρόπο.
- Υπάρχει κάποια «ένοχη» μουσική σας απόλαυση που θα θέλατε να εχετε διασκευάσει?
Δεν θα έλεγα ότι είναι ένοχη απόλαυση, αλλά έχουμε ένα τραγούδι που μας αρέσει πολύ και ταυτόχρονα είναι αρκετά διαφορετικό από αυτό που κάνουμε. Είναι το “Ένα Πρωινό” του Σταύρου Ξαρχάκου, το οποίο το έχουμε συνδυάσει στο κεφάλι μας με το “Superstar” των Sonic Youth. Όσο περίεργη και αν ακούγεται αρχικά αυτή η μίξη, όταν ακούσεις τα κομμάτια θα καταλάβεις ακριβώς τι εννοούμε, οπότε σίγουρα κάποια μέρα θα κάνουμε κάτι με αυτήν την ιδέα!
- Ποιο είναι το τελευταίο άλμπουμ που αγόρασε ο καθένας σας/ τί ακούτε αυτό τον καιρό;
- Έχετε ήδη διαμορφώσει έναν συγκεκριμένο ήχο, αλλά κάθε καινούργια κυκλοφορία μιας μπάντας είναι ουσιαστικά μια επιλογή: να εξελίξει αυτό που έχει ή να το ανατρέψει. Τι από τα δύο θέλετε να κάνετε στο επόμενο βήμα; Πώς φαντάζεστε τους Viceroy σε δέκα χρόνια;
Γενικά δεν μπορώ να πω ότι επιλέγουμε τον ήχο μας και την κατεύθυνση των τραγουδιών άμεσα, αλλά προκύπτει πολύ αυθόρμητα, μέσα από αυτά που ζούμε σαν σύνολο οι τέσσερις μας αλλά και προσωπικά ο καθένας. Σίγουρα βλέπουμε κάθε κυκλοφορία / άλμπουμ ως μία εξέλιξη, γιατί εκτός από την μουσική αλλάζουμε και εμείς ως άνθρωποι, αλλά επιλέγουμε να μην δώσουμε σε αυτήν την εξέλιξη έναν χαρακτηρισμό ή ένα θετικό/αρνητικό πρόσημο. Είναι αυτό που είναι, και είναι αυτό που νιώθουμε πως θέλουμε να φωνάξουμε σε αυτήν την φάση. Σε 10 χρόνια ελπίζουμε να συνεχίσουμε να έχουμε πράγματα για τα οποία αξίζει να φωνάζουμε, και να έχουμε γράψει την μουσική που θα θέλαμε. Έχουμε όλη μια δίψα για το songwriting, είναι μια ανάγκη μας να ανακαλύψουμε το άγνωστο και τον ίδιο μας τον εαυτό.
- Πώς βλέπετε τον ρόλο του καλλιτέχνη στην κοινωνία; Τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα σας επηρεάζουν;
Ο ρόλος των καλλιτεχνών ήταν πάντα κομβικός, σε όλες τις κοινωνίες, και ειδικά σε σκοτεινές περιόδους και συνθήκες. Αυτήν την στιγμή, τόσο στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο, που επικρατεί ένα γενικό μούδιασμα, για όλους και για όλα, νιώθω πως η τέχνη είναι ένα από τα τελευταία αναμμένα κεριά ανάμεσα μας. Για αυτόν τον λόγο η κάθε μορφή τέχνης πολεμάται με κάθε τρόπο από το σύστημα. Όπως για παράδειγμα στην δικιά μας γειτονιά, στην Θεσσαλονίκη, όλες οι καλλιτεχνικές ομάδες του ΑΠΘ εκδιώχθηκαν από τους χώρους τους, χώρους οι οποίοι λειτουργούσαν για δεκαετίες και είναι ο λόγος που γνωριστήκαμε τόσο εμείς σαν Viceroy αλλά και αμέτρητες άλλες μπάντες, καλλιτέχνες κλπ.
Σε αυτήν την πόλη έχει προκύψει και ένα άλλο ωραίο παράδοξο. Τους τελευταίους μήνες, συναυλίες οι οποίες διοργανώνονται σε αμιγώς συναυλιακούς χώρους διακόπτονται στις 11 και στις 11:30 το βράδυ από την αστυνομία “λόγω διατάραξης κοινής ησυχίας”. Βέβαια, αν περάσεις μια βόλτα Παρασκευή ή Σάββατο έξω από ένα καινούριο σχετικά νυχτερινό κέντρο, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, θα διαπιστώσεις ότι η μουσική είναι στο τέρμα και δεν σταματάει πριν τις 5. Οπότε μπορείς εύκολα να βγάλεις κάποια συμπεράσματα για το πως ζυγίζει το σύστημα την μουσική και την αξία της. Μάλλον κάτι το ενοχλεί σε αυτά που φωνάζουν οι μπάντες που παίζουν στα πάρκα και όχι στα σκυλάδικα.
Επιστρέφοντας στην ερώτηση, επηρεαζόμαστε πολύ έντονα από τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, και εγώ προσωπικά, πρώτα επηρεάζομαι ως άνθρωπος και μετά ως καλλιτέχνης. Βλέπω την μουσική μας σαν μια απάντηση σε αυτόν τον κόσμο, ένα κόσμο που σαπίζει και βρωμάει από παντού.Είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης που μας κρατάει όσο γίνεται ζωντανούς και στο φως, μακριά από το σκοτάδι τους.
- Πόσο σας ενδιαφέρει η προοπτική να παίξετε ξανά και περισσότερο στο εξωτερικό;
Αυτός είναι ο στόχος μας σαν μπάντα, να ξεφύγουμε όσο γίνεται από τα στενά πλαίσια της Ελλάδας. Μετά το ευρωπαϊκό τουρ μας καταλάβαμε πόσο πίσω είμαστε σαν χώρα, από όλες τις απόψεις, στην προκειμένη μουσικά. Ο σεβασμός με τον οποίο μας αντιμετώπισαν οι άνθρωποι που συναντήσαμε στα venues που παίξαμε και ο επαγγελματισμός τους ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμάς.
Στα περισσότερα venues (εκτός εννοείται από τις άπειρες κερασμένες μπύρες) μας είχαν μέχρι και φαγητό(!). Οπότε καταλαβαίνεις ότι ερχόμενος από την πραγματικότητα της Ελλάδας που πρέπει να κυνηγήσεις τον κάθε ιδιοκτήτη για να πληρωθείς αυτά που έχουν συμφωνηθεί (τις περισσότερες φορές) από την αρχή, πάθαμε ένα πολιτισμικό σοκ.
Επίσης, το κοινό έξω είναι πολύ πιο λυμένο και αυθόρμητο, αλλά αυτό μπορώ να το αποδώσω στο ότι αυτό που κάνουμε είναι πολύ πιο εύκολο να επικοινωνηθεί εκεί, σε αυτήν την φάση τουλάχιστον. Έξω από την Ελλάδα αυτήν την στιγμή γίνεται μία αναγέννηση της alternative σκηνής, και ειδικά στην Ευρώπη.
photo: Στέλλα Ιωαννίδου
Οι Viceroy είναι οι: Νίκος Καμακάς (guitar, vocals), Λουΐζα Μπότση (guitar, vocals), Αλέξης Ηλιάδης (bass) και Γιώργος Γιαβασίδης (drums)
Ακούστε / ακολουθήστε τους Viceroy :
[Bandcamp] · [Facebook] · [YouTube] · [Instagram]
------------------------------------
LOCAL HEROES
Αντώνης Χάκαλης · Παρασκευή 10:00–12:00