Local Heroes #43 - Weeping Mist

Κάπου ανάμεσα στη μελαγχολική ψυχεδέλεια των '60s και το ακατέργαστο garage rock του Texas του '66, οι Weeping Mist αναζητούν τον δικό τους ήχο. Fuzz κιθάρες, farfisa, υπνωτικές μελωδίες και μια διάχυτη αίσθηση νοσταλγίας συνθέτουν ένα ηχητικό τοπίο που μοιάζει να ξεπήδησε από κάποιο ξεχασμένο ψυχεδελικό βινύλιο, χωρίς ωστόσο να εγκλωβίζεται στη γοητεία της αναπαράστασης.
Το προσωπικό project του Σπύρου Μεγεντησίδη, γνωστού και από τους Yesterday's Thoughts, δεν αντιμετωπίζει αυτές τις αναφορές ως μια άσκηση μουσικής νοσταλγίας, αλλά ως αφετηρία για τη δημιουργία δικών του τραγουδιών.
Η πρώτη δισκογραφική εμφάνιση ήρθε το 2022 με το Lonely Streets, και δυο χρόνια αργότερα, το This Train Goes To Sorrow, επιβεβαίωσε την προσήλωση του Μεγεντησίδη στη μελωδία, τον vintage ήχο και την garage αισθητική. Στο σχήμα και τις ηχογραφήσεις των Weeping Mist συμμετέχει και ο Γιώργος Βαγιατλάκης στα τύμπανα.
Με αφορμή τις δύο αυτές κυκλοφορίες, φιλοξενούμε τους Weeping Mist στη στήλη Local Heroes του Strummer Radio σε μια συζήτηση για τις μουσικές που μας διαμορφώνουν, τις επιρροές που παραμένουν ζωντανές και την ανάγκη να συνεχίζεις να δημιουργείς έξω από τις επιταγές της μουσικής βιομηχανίας.
Local Heroes Track Pick
Ακολουθεί η κουβέντα μας με τον Σπύρο Μεγεντησίδη:
- Σπύρο, καλησπέρα. Θα μας δώσεις ένα σύντομο βιογραφικό των Weeping Mist;
Το βιογραφικό είναι όντως σύντομο. Οι Weeping Mist είναι τα δύο μέλη των Yesterday’s Thoughts, ο κιθαρίστας και ο ντράμερ, που συνέχισαν να παίζουν μουσική και από το 2020 περίπου μέχρι σήμερα έχουν βγάλει δύο LP: Lonely Streets και This Train Goes to Sorrow.
- Πώς προέκυψε αυτό το όνομα;
Το όνομα προέκυψε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα των ήδη υπαρχόντων κομματιών και του ύφους αυτών, αλλά και της προσωπικής μου ψυχολογικής κατάστασης εκείνο τον καιρό, που ήταν σαν να με περιέλουζε ένα πέπλο μιας θλιμμένης ομίχλης.
- Οι Weeping Mist ξεκίνησαν ως ένα προσωπικό μουσικό project σου. Πότε, αλλά και γιατί, αισθάνθηκες ότι οι ιδέες που είχες έπρεπε να πάρουν τη μορφή ενός ξεχωριστού project και να μην εκφραστούν μέσω των Yesterday’s Thoughts;
Οι Yesterday’s Thoughts είχαν μόλις αποφασίσει ότι δεν μπορούν άλλο να συνεχίσουν να παίζουν, λόγω πολλών και διαφόρων προβλημάτων, οπότε, έτσι κι αλλιώς, δεν θα μπορούσα σαν Thoughts... Οπότε η ανάγκη μου να παίζω μουσική και να εκφράζομαι μέσα από αυτήν δεν σταμάτησε. Έτσι, στη διάρκεια της πανδημίας, συνέχισα να γράφω και να παίζω κομμάτια και απλά κάποια στιγμή είπα να τα ηχογραφήσω.
- Πόσο διαφορετική είναι η δημιουργική διαδικασία όταν έχεις τον βασικό έλεγχο της σύνθεσης, της ηχογράφησης και της συνολικής αισθητικής; Πώς διαμορφώθηκε η συνεργασία με τον Γιώργο Βαγιατλάκη;
Είναι πολύ διαφορετική, πιο γαλήνια, χωρίς «κόντρες» και εξηγήσεις για το πώς πρέπει να είναι ένα κομμάτι, αλλά και ταυτόχρονα μοναχική, που όμως η μοναχικότητά της σε κάνει να δένεσαι και να εμβαθύνεις στους μουσικούς διαδρόμους του μυαλού σου, και αυτό σου δίνει και μια γλυκιά ελευθερία να εκφράσεις αυτό που είσαι πραγματικά εσύ. Με τον Γιώργο, που είναι εκτός από κουμπάρος μου και φίλος 35 χρόνια, τα πράγματα είναι απλά... Εξάλλου, τόσα χρόνια παίζαμε μαζί... Δεν άλλαξε κάτι...

- Πώς λειτουργεί δημιουργικά ένα σχήμα στο οποίο η σύνθεση και οι περισσότερες μουσικές αποφάσεις ξεκινούν από ένα πρόσωπο; Η μεγαλύτερη ελευθερία σημαίνει και μεγαλύτερη ευθύνη;
Όπως προανέφερα, η ελευθερία είναι γλυκιά και σου δίνει τη δυνατότητα να εκφραστείς ολοκληρωτικά, με όλο σου το είναι! Τώρα, εάν σέβεσαι τον εαυτό σου και αυτό που κάνεις, δεν παίζει ρόλο εάν είσαι μόνος ή με παρέα, ίδια λειτουργείς σε επίπεδο ευθύνης.
Στην περιγραφή του ήχου σου χρησιμοποιείται ο όρος «Garage Psych Mood-o-delica». Πώς προέκυψε αυτή η ονομασία; Θεωρείς ότι περιγράφει πραγματικά τη μουσική σου ταυτότητα ή είναι ένας παιχνιδιάρικος τρόπος να ξεφύγεις από τις συνηθισμένες μουσικές ταμπέλες;
Ο όρος δεν προέκυψε από εμένα, αλλά από τον Μιχάλη, τον Timelord, γράφοντας την κριτική του δίσκου, και ναι, πιστεύω ότι έχει κάποια βάση ο όρος, αλλά εγώ προτιμώ να λέω ότι παίζω και κινούμαι στα γκαραζοψυχεδελικά σίξτις, με ό,τι περιλαμβάνει αυτό μέσα...
- Ποιο στοιχείο ενός καλού garage τραγουδιού θεωρείς αδιαπραγμάτευτο;
Δεν νομίζω ότι μπορώ να απαντήσω με ακρίβεια σε αυτή την ερώτηση. Όλα είναι σχετικά και κυρίως υποκειμενικά...
- Σε ενδιαφέρει περισσότερο η πιστότητα στον ήχο ή το πνεύμα ελευθερίας που αντιπροσωπεύει εκείνη η εποχή;
Νομίζω και τα δύο είναι βασικοί παράγοντες στη δική μου αισθητική...
- Ποιο είναι πιο επικίνδυνο για μια garage μπάντα: η τελειότητα ή η νοσταλγία;
Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι επικίνδυνο όταν παίζεις μουσική, ό,τι είδος και να παίζεις, αρκεί να είσαι πραγματικά ο εαυτός σου. Το μόνο επικίνδυνο είναι ίσως να προσποιείσαι ότι είσαι κάτι, ενώ μέσα σου είσαι κάτι άλλο...
- Ποιες πιο απρόσμενες επιρροές έχουν περάσει στη μουσική σου; Υπάρχουν ακούσματα έξω από το garage και την ψυχεδέλεια που μπορεί να μη φαντάζεται κανείς ακούγοντας τα τραγούδια σου;
Η μουσική που παίζω είναι καθαρά επηρεασμένη μόνο από τα 60’s και συγκεκριμένα από τα αμερικανικά συγκροτήματα του εξήντα...

- Τι σημαίνει για σένα garage rock;
Το απόλυτο μουσικό είδος. Απλά δεν μένω μόνο στον όρο garage, προσθέτω στη λέξη και κάτι που με αντιπροσωπεύει καλύτερα, γιατί περιλαμβάνει τα πάντα, γκαραζοψυχεδέλεια...
- Πώς γεννιέται συνήθως ένα τραγούδι των Weeping Mist; Ξεκινά από μια μελωδία, μια κιθαριστική ιδέα, έναν στίχο ή μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα;
Προέρχεται από τη στιγμή που θα πιάσω στα χέρια μου την κιθάρα και άλλες φορές από μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου που με φωνάζει και μετατρέπεται σε μελωδία, για να εκφράσω τα συναισθήματά μου...
- Οι στίχοι σου έχουν έντονα προσωπικό και συναισθηματικό χαρακτήρα. Μιλούν για την απώλεια, τη μοναξιά, τον έρωτα, την απογοήτευση, αλλά και την αναζήτηση της ελπίδας και του θείου. Πόσο αυτοβιογραφικοί είναι;
Είναι στο 90% αυτοβιογραφικοί και ένα 10% από εξωγενείς παράγοντες.
- Πόσο χώρο αφήνεις στον αυθορμητισμό και στην ατέλεια κατά τη σύνθεση και την ηχογράφηση;
Όλη μου η μουσική διακατέχεται από τον αυθορμητισμό, όχι όμως από την ατέλεια, τουλάχιστον την εσκεμμένη...
- Αν έπρεπε να διαλέξεις ένα κομμάτι σου που αντιπροσωπεύει καλύτερα τους Weeping Mist σήμερα, ποιο θα ήταν και γιατί;
Πολύ δύσκολη ερώτηση. Μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω, γιατί όλα τους αντιπροσωπεύουν. Αν όμως έπρεπε να διαλέξω, θα διάλεγα το ομώνυμο Weeping Mist...
- Υπάρχει κάποια «ένοχη» μουσική σου απόλαυση που θα ήθελες να έχεις διασκευάσει;
Αν κατάλαβα καλά τη λέξη «ένοχη», εννοείς κάτι όχι από το εξήντα. Ναι, ίσως θα μπορούσα, αν αυτό το κάτι με άγγιζε...
- Αν μπορούσες να ακούσεις μία μόνο διασκευή δικού σου τραγουδιού από οποιοδήποτε συγκρότημα, ποιο θα διάλεγες; Υπάρχει κάποια μπάντα που θα ήθελες να το διασκευάσει;
Ναι, θα ήθελα το Alice Land να το είχαν παίξει οι Seeds...
Στους δίσκους σου συναντάμε έντονη παρουσία από fuzz κιθάρες, Farfisa και αναλογικούς ήχους. Πόσο σημαντικός είναι ο εξοπλισμός που διαθέτεις στο Basement Studio και πόσο καθοριστικά είναι τα συγκεκριμένα όργανα στη διαμόρφωση του ήχου των Weeping Mist;
Όλα όσα προανέφερες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην αισθητική ταυτότητα των Weeping Mist και παλιότερα των Yesterday’s Thoughts...

Στο μικρό, σχεδόν 3x3 στούντιο Basement Studio έχουν γραφτεί 5
δίσκοι: 3 των Yesterday Thoughts & 2 Weeping Mist!!!
- Πώς αντιμετωπίζεις τη σημερινή ψηφιακή τεχνολογία σε σχέση με την αναλογική αισθητική που επιδιώκεις; Τη χρησιμοποιείς;
Ακόμα και αν γράφεις αναλογικά, όσο και αν προσπαθείς, η τελική μορφή στις μέρες μας ψηφιακή θα καταλήξει, οπότε εσύ πρέπει να την έχεις φέρει όσο πιο αναλογικά γίνεται, με την ελπίδα να μην αλλοιωθεί πολύ, γιατί σίγουρα θα αλλοιωθεί...
- Η μουσική των Weeping Mist έχει μια σκοτεινή, μελαγχολική ατμόσφαιρα. Είναι κάτι που προκύπτει φυσικά όταν γράφεις ή επιδιώκεις συνειδητά αυτό το mood;
Προκύπτει εντελώς φυσικά από μέσα μου και αντικατοπτρίζει τις συναισθηματικές εκάστοτε στιγμές μου...
- Μπορεί το παράπονο να είναι εξίσου δυνατό και απελευθερωτικό με την οργή του παραδοσιακά σπηντάτου rock'n'roll;
Ίσα ίσα που πιστεύω ότι μπορεί να είναι πολύ πιο «δυνατό». Ο πόνος που γίνεται κραυγή ψυχής είναι πάντα πιο δυνατός, για εμένα πάντα μιλάω...
- Σε ενδιαφέρει περισσότερο η αισθητική του garage των 60s ή η πιο σκοτεινή εκδοχή του, όπως διαμορφώθηκε μέσα από μεταγενέστερες αναβιώσεις;
Εννοείται μόνο η σίξτιες αισθητική... με ίσως κάποιες ελάχιστες πολύ καλές εξαιρέσεις από μεταγενέστερες μπάντες...

- Το «Lonely Streets» κυκλοφόρησε το 2022, αλλά μεγάλο μέρος του υλικού δημιουργήθηκε μέσα στην απομόνωση της πανδημίας. Πώς επηρέασε εκείνη η περίοδος τη δημιουργικότητά σου; Ήταν το υπόγειο στούντιο ένα καταφύγιο από την πραγματικότητα ή ένας χώρος όπου η πραγματικότητα μπορούσε επιτέλους να εκφραστεί;
Ήταν και τα δύο μαζί. Αυτή η περίοδος συντέλεσε να γίνουν και τα δύο πιο έντονα από ποτέ...
- Το This Train Goes to Sorrow παρουσιάζεται σαν ένα ταξίδι με 16 στάσεις, που οδηγούν βαθύτερα σε έναν εσωτερικό κόσμο. Πότε προέκυψε αυτή η ιδέα; Υπήρχε εξαρχής μια ενιαία αφηγηματική σύλληψη για τον δίσκο;
Όλα έγιναν μόνα τους, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον αυτή η φωνή μέσα μου θέλησε να το κάνει υποσυνείδητα σαν μια βουτιά μέσα μου, που κλιμακωτά εξομολογεί τον ψυχικό μου κόσμο...
- Αν ένα τραγούδι σου έμπαινε σε ένα soundtrack, σε ποια σκηνή και σε ποια ταινία θα ακουγόταν;
Η ταινία που θα διάλεγα, όσο και αν ξενίσει αυτή που θα πω, θα ήταν το The Notebook και το τραγούδι που θα διάλεγα θα ήταν το When I’m Gone. Είχα πάντα την απορία, ποιος θα μας θυμάται άραγε όταν φύγουμε από αυτή τη ζωή, αλλά και όσο είμαστε μέσα σε αυτήν, ποιος είναι αυτός που μένει δίπλα μας μέχρι το τέλος... Η ταινία αυτή ήρθε να μου απαντήσει ότι η αληθινή αγάπη δεν ξεχνάει ποτέ...
- Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το artwork στη συνολική ταυτότητα μιας κυκλοφορίας; Συμμετέχεις στη δημιουργία του και πόσο σε ενδιαφέρει το εξώφυλλο να αποτυπώνει οπτικά τον μουσικό κόσμο κάθε δίσκου;
Η αισθητική των δίσκων είναι καθαρά δική μου και ναι, με ενδιαφέρει να αποτυπώνει τον μουσικό κόσμο του κάθε δίσκου...
- Το φορμάτ της μουσικής (βινύλιο, CD, MP3, streaming) παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στις κυκλοφορίες σου; Είναι το μέσο ή η διάθεση εξωτερίκευσης του έργου σου —σε όποιο φορμάτ— που σε καθορίζει;
Θα ήθελα να είναι αποκλειστικά βινύλιο, αλλά για εμένα ο σκοπός είναι να φτάσει στα αυτιά του κόσμου για να ακουστεί η μουσική. Ας φτάσει λοιπόν με οποιονδήποτε τρόπο...
- Πώς διαφοροποιείται η εμπειρία του να παίζεις ζωντανά από εκείνη της δημιουργίας και της ηχογράφησης στο Basement Studio;
Είναι εντελώς διαφορετική και απλά θα έλεγα, η καθεμία έχει τη χάρη της... Δεν συγκρίνεται βέβαια με ένα live, αλλά οκ...
- Μιας και είμαστε στη στήλη «Local Heroes»: υπάρχει κάποιος άνθρωπος πίσω από τη σκηνή —μουσικός, ηχολήπτης, διοργανωτής, συλλέκτης ή άνθρωπος ενός δισκοπωλείου— που θεωρείς ότι έχει συμβάλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση της μουσικής σου διαδρομής, χωρίς να είναι ευρύτερα γνωστός;
Για τη διαμόρφωση της μουσικής μου διαδρομής είναι όλοι αυτοί οι αφανείς ήρωές μου από τη δεκαετία του εξήντα, που μπορεί να έβγαλαν ένα και μόνο 45’... Τώρα βέβαια, για να φτάσει να βγει η μουσική μου προς τα έξω, έχουν συμβάλει αρκετοί άνθρωποι, πίσω (Άρης), αλλά και μπροστά από τους δίσκους, όπως είναι και ο Μιχάλης, ο Timelord, που έχει βγάλει τα δύο Weeping Mist, και να μην ξεχάσω βέβαια τον αδερφό μου και τραγουδιστή των Yesterday’s Thoughts, που πάντα μιλάμε και αναλύουμε τα κομμάτια που βγάζω...
- Πέρα από τη μουσική, υπάρχει και το μπαρ σου, το Trip, ένας χώρος που πιθανολογώ αποτελεί προέκταση των μουσικών σου αναζητήσεων. Πόσο συνδέεται η αισθητική και η φιλοσοφία των Weeping Mist με τον τρόπο που έχεις διαμορφώσει αυτόν τον χώρο;
Συνδέεται απόλυτα. Όλο το μαγαζί αποπνέει τη φιλοσοφία και την αισθητική των sixties...
- Η μουσική των Weeping Mist έχει ήδη βρει ακροατές και εκτός Ελλάδας, με αναφορές σε εξειδικευμένα διεθνή garage και psychedelic μουσικά μέσα. Πώς αντιμετωπίζεις αυτή την ανταπόκριση;
Όταν ξεκινήσαμε τη μουσική μας πορεία σαν Yesterday’s Thoughts, είχαμε πει ότι εμείς παίζουμε μουσική πρώτα από όλα για εμάς και όχι για το τι αρέσει στον κόσμο ή με την πρόθεση να αρέσει σε αυτόν. Τώρα, εάν η μουσική μας έβρισκε και κάποιους να τους αρέσει, θα ήταν ιδανικό και πολύ όμορφο. Το ίδιο ακριβώς λένε και οι Weeping Mist...

- Νιώθεις ότι υπάρχουν άλλες εγχώριες μπάντες που αποτελούν μουσικούς συνοδοιπόρους σου; Υπάρχει πραγματική underground σκηνή στην Ελλάδα;
Όχι, δεν υπάρχει underground σκηνή στην Ελλάδα, τουλάχιστον με αυτό που έχω εγώ στο μυαλό μου για τον όρο. Τώρα, όσο υπάρχουν μπάντες, θεωρητικά συνοδοιπόροι είναι, μόνο που είμαστε σε άλλα τρένα ταξιδιώτες...
- Υπάρχουν ελληνικές μπάντες που παρακολουθείς και ξεχωρίζεις; Ποιες θα πρότεινες στον κόσμο να ακούσει;
Όλοι όσοι παίζουν και προσπαθούν αξιόλογοι είναι, ο καθένας στο είδος του. Το ξεχωρίζω είναι υποκειμενικό και μεγάλη κουβέντα, και προκύπτει από πολλά πράγματα, οπότε μένω στο πρώτο που ανέφερα: όλοι όσοι παίζουν είναι σημαντικοί...
- Το garage rock έχει τη δική του ιστορία στην Ελλάδα, αλλά πόσο πιστεύεις ότι έχει περάσει στη συνείδηση του ευρύτερου ελληνικού κοινού;
Όπως ο αέρας που σε πηγαίνει όπου φυσάει, καμία συνείδηση, μόνο μόδα...
- Πώς είναι να δημιουργείς μουσική έξω από τα μεγάλα μουσικά κέντρα και τις εμπορικές τάσεις;
Ιδανικό, ελεύθερο και αδιαπραγμάτευτο...
- Πώς βλέπεις τον ρόλο του καλλιτέχνη στην κοινωνία; Τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα επηρεάζουν εσένα και τα τραγούδια σου;
Εννοείται, δεν θα μπορούσε να μη γίνεται αυτό. Άλλωστε, θέλοντας και μη, επηρεάζεσαι από τα γεγονότα...
- Υπάρχει, κατά τη γνώμη σου, ελληνική μουσική βιομηχανία —ή έστω βιοτεχνία—;
Υπάρχει βιομηχανική μουσική εκμετάλλευση, που έχει μάλιστα προχωρήσει σε βιοτεχνική άλεση μουσικών...
- Το garage rock έχει μια μακρά ιστορία ως μουσική έκφραση έξω από τα καθιερωμένα, με μικρές μπάντες, ανεξάρτητες κυκλοφορίες και περιορισμένα μέσα. Πιστεύεις ότι αυτή η DIY φιλοσοφία εξακολουθεί να είναι ζωντανή σήμερα ή έχει μετατραπεί περισσότερο σε μια αισθητική και ένα μουσικό ύφος;
Δεν θα μπορούσα να απαντήσω γενικά για άλλους. Για εμένα ισχύει σίγουρα.
- Θα ήθελες να μας προτείνεις πέντε αγαπημένες κυκλοφορίες από την προσωπική σου δισκοθήκη, παλιές ή καινούργιες, που θεωρείς απαραίτητες για κάποιον που αγαπά την garage και psychedelic μουσική;
Ενώ υπάρχουν τεράστιες μπάντες που θα μπορούσα να παραθέσω LP τους, θα προτιμήσω να προτρέψω κάποιον να αγοράσει συλλογές, π.χ. Pebbles, Psychedelic Unknowns, Back from the Grave, Nuggets, γιατί μέσα σε αυτές θα μπορέσει να έχει μια πιο σφαιρική εικόνα για αυτήν τη μουσική...
- Ποιο είναι το τελευταίο άλμπουμ που αγόρασες σε φυσική μορφή; Τι ακούς αυτό τον καιρό;
Έχω σταματήσει να αγοράζω δίσκους, αφού αναγκάστηκα πριν από πολλά χρόνια, για σοβαρούς προσωπικούς λόγους, να πουλήσω όλη μου τη συλλογή και μετά το σοκ που έπαθα υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναγοράσω... Τα έχω βέβαια όλα πλέον σε ψηφιακή μορφή. Ξέρω, δεν είναι το ίδιο, αλλά οκ.
- Τι ακολουθεί για τους Weeping Mist μετά το This Train Goes to Sorrow; Υπάρχει ήδη υλικό για έναν επόμενο δίσκο;
Υλικό υπάρχει σίγουρα. Τώρα, εάν θα μετουσιωθεί σε LP ή σε κάποιο 45’, θα είναι ευχής έργον...
- Υπάρχει κάποια ερώτηση που θα ήθελες να σου κάνουν σε μια συνέντευξη και δεν σου έχει κάνει κανείς μέχρι σήμερα; Ποια είναι και πώς θα απαντούσες;
Ναι, θα ήταν η εξής: Οι Yesterday’s Thoughts παλιότερα, αλλά και οι Weeping Mist, δεν παίζουν την πεπατημένη ασφαλή οδό της λεγόμενης garage μουσικής που «επικρατεί». Πόσοι, πιστεύω, από όλο το μουσικό κοινό της Ελλάδας που ακούει τη μουσική σας έχουν τη δυνατότητα να την εκτιμήσουν και να την καταλάβουν;
Και θα απαντούσα: ελάχιστοι...
- Ευχαριστούμε πολύ Σπύρο. Καλή σας επιτυχία εύχομαι σε ό,τι κάνετε!

Οι Weeping Mist είναι οι: Σπύρος Μεγεντησίδης (Vocals, Guitars, Farfisa, Bass) και Γιώργος Βαγιατλάκης (drums).
Ακούστε / ακολουθήστε τους Weeping Mist:
------------------------------------
LOCAL HEROES
Αντώνης Χάκαλης · Παρασκευή 10:00–12:00