Το πρώτο Undead Athens Fest διοργανώνεται αυτό το Σαββατοκύριακο, 31/1 και 1/2, στο Bios, σε επιμέλεια του συνεργάτη του Strummer Radio, Γιώργου Δρόσου. Ο Strummer εξασφάλισε δύο διπλές προσκλήσεις,

μία για κάθε μέρα του φεστιβάλ. Μπορείτε να τις διεκδικήσετε με τον γνωστό τρόπο, στέλνοντας e-mail στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. με θέμα "UNDEAD" και το ονοματεπώνυμό σας. Θα ενημερωθείτε με απαντητικό e-mail σε περίπτωση που κερδίσετε!

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε μια λίστα που ετοίμασε ο Γ.Δ. ειδικά για το Strummer, με ταινίες όπου τα ζόμπι και το rock βαδίζουν (ή σέρνονται) πλάι-πλάι: 

Η σχέση των ζόμπι με τη νεανική κουλτούρα και την αντίστοιχη μουσική χρονολογείται τουλάχιστον από τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, χάρη στον ιστορικό εκδοτικό E.C. Comics, αλλά και ταινίες όπως το Teenage Zombies (1959, σκην. Jerry Warren) και το όχι-ακριβώς-μιούζικαλ The Incredibly Strange Creatures Who Stopped Living and Became Mixed-Up (1964, σκην. Ray Dennis Steckler). 

Πολλές είναι οι σχετικές ταινίες όπου η μουσική –από ροκ στις διάφορες εκδοχές του μέχρι κομμάτια που δεν θα φάνταζαν παράταιρα σε σκηνή του Broadway– είναι όχι απλώς μέρος ή μέσο της αφήγησης, αλλά ενεργεί και ως καταλύτης της πλοκής, οδηγώντας στη δημιουργία των ζωντανών νεκρών ή, αντίθετα, στην καταστροφή τους. Μέλη συγκροτημάτων, σκληροπυρηνικ@ fans και οι σύντροφοί τους ή η οικογένειά τους, είτε καλούνται να σώσουν τον κόσμο από την επέλαση των ζόμπι (ενίοτε και μέσα από τη χρήση τραγουδιών ή οργάνων) είτε μετατρέπονται σε νεκροζώντανα όντα. 

Το Undead Athens φιλοξενεί δύο τέτοιες ταινίες, οι οποίες θα προβληθεί αυτό το Σάββατο, 31 Ιανουαρίου, στο πλαίσιο του Undead Athens Festival, στο Bios (Πειραιώς 84): Το PussyCake, γνωστό και ως Emesis: El Amor Mata (2021, σκην. Pablo Parés) και το Wild Zero, του (1999, σκην. Tetsuro Takeuchi). 

PussyCake

Με καταγωγή από την Αργεντινή, ο Parés έχει γράψει τη δική του ιστορία στο horror και ειδικά στο υποείδος των ζόμπι, ξεκινώντας από το 1997, όταν και γύρισε το Plaga Zombie – μια διασκεδαστική, DIY κωμωδία τρόμου η οποία αποτέλεσε το πρώτο μέρος της ομότιτλης τριλογίας. Στο PussyCake, μια μπάντα εναλλακτικού ροκ προσπαθεί να αναστήσει (pun intended) την καριέρα της, αλλά τα πράγματα γίνονται ζόρικα ήδη με όπλα τα εντυπωσιακά visuals (σκηνικά, φωτογραφία, εφέ, μακιγιάζ) και το χιούμορ, ο Parés φτιάχνει μια ταινία που είναι εξίσου αστεία και, με την καλή έννοια, αηδιαστική και camp. 

Wild Zero (1999, σκην. Tetsuro Takeuchi)

Γυρισμένο στην Ταϊλάνδη με τη συμμετοχή μελών του τοπικού στρατού και των οικογενειών τους ως ζόμπι, το φιλμ του Takeuchi περιγράφει την προσπάθεια μιας ετερόκλητης ομάδας Ιαπώνων (μεταξύ αυτών και των γκαραζάδων Guitar Wolf, οι οποίοι παίζουν μια επινοημένη εκδοχή του εαυτού τους) να επιβιώσουν μιας επιδημίας ζόμπι και, ταυτόχρονα, μιας εξωγήινης εισβολής. 

Εν γνώσει του εξωφρενικό και χοντροκομμένο, το Wild Zero είναι μια απολαυστικότατη horror κωμωδία, όπου οι κιθάρες και οι πένες χρησιμοποιούνται ως όπλα και διαπερνούν με την ίδια ευκολία ζόμπι και διαστημόπλοια και όπου, εν τέλει, «η αγάπη δεν έχει σύνορα, εθνικότητες ή φύλα». 

Ακολουθούν μερικές ακόμη ταινίες όπου τα ζόμπι συναντάνε τη rock, την pop και τα διάφορα παρακλάδια και τις υποκουλτούρες τους:

Hard Rock Zombies (1985, σκην. Krishna Shah) 

Την ίδια χρονιά που το ευφυέστατο και κλασσικό The Return of the Living Dead (ελλ. τίτλος Τα Ζόμπι Δεν Είναι Χορτοφάγα) έφερνε μια παρέα πανκιών αντιμέτωπη με τους ζωντανούς νεκρούς, η ταινία του Shah μετατρέπει τα μέλη μιας hard rock μπάντας σε ζόμπι και, ταυτόχρονα, σε ήρωες που εξοντώνουν μια ναζιστική αίρεση-οργάνωση, με αρχηγό της τον ίδιο τον Χίτλερ (μιας και ο τελευταίος έχει, υποτίθεται, γλυτώσει μετά το τέλος του Β΄Π.Π.). 

Ωραία όλα αυτά, μόνο που η μουσική που παίζουν οι πρωταγωνιστές είναι soft rock στην καλύτερη περίπτωση, ενώ το σενάριο, οι ερμηνείες, τα εφέ και η σκηνοθεσία είναι τόσο άτεχνα που δεν εμπίπτουν καν στην κατηγορία τόσο-κακό-που-καταλήγει-καλό. 

Death Metal Zombies (1995, σκην. Todd Jason Cook)

Φανατικός metalhead και οπαδός των Living Corpse*, ο slacker Brad Masters συμμετέχει σε διαγωνισμό και κερδίζει μια συλλεκτική κασέτα της αγαπημένης του μπάντας στην οποία περιλαμβάνεται κι ένα τραγούδι που δεν είναι πουθενά αλλού διαθέσιμο. Μόνο που το σπάνιο αυτό track, με τίτλο “Zombiefied”, μετατρέπει τον Brad και άλλα μέλη της τοπικής metal κοινότητας σε ζόμπι τα οποία καταβροχθίζουν σάρκες, αφού πρώτα δολοφονήσουν τα θύματά τους με μαχαίρια, ματσέτες  και ό,τι άλλο πέσει στα χέρια τους. 

Εν τω μεταξύ, ένας serial killer –που για κάποιο λόγο φορά μάσκα του Richard Nixon– κυκλοφορεί κι αυτός σκοτώνοντας κόσμο (η σύνδεση μεταξύ των δύο αυτών ιστοριών φωτίζεται μόνο στην aftermath σκηνή της ταινίας και πάλι όχι πολύ πειστικά). 

Χωρίς να διεκδικεί δάφνες για τις κινηματογραφικές της αρετές (γεμάτο «τρύπες» σενάριο, αδιανόητα κακές ερμηνείες, πλήρης άγνοια περί των κανόνων του μοντάζ, της διεύθυνσης φωτογραφίας και της δραματουργίας), η ταινία διαθέτει πάντως ένα πολύ ενδιαφέρον death/grunge metal soundtrack και δίνει μια αρκετά μεστή εικόνα του πώς ήταν η ζωή για έναν/μία fan του είδους στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 1990 (και κατ’ επέκταση σε όλον τον κόσμο). 

Επιπλέον, αποτελεί ίσως την πρώτη περίπτωση οπτικοακουστικού έργου στην οποία παρακολουθούμε κάτι το καταστροφικό για την ίδια την ανθρωπότητα (και όχι για τους υπολογιστές ή άλλα τεχνολογικά συστήματα) να μεταδίδεται μέσω του διαδικτύου (υπό τη μορφή ενός MP3 του “Zombiefied” που ανεβάζει στο web ο προαναφερθείς δολοφόνος με τη μάσκα).

Bonus: κάποια στιγμή η πρωταγωνίστρια, Angel, βγάζει προσωρινά εκτός μάχης δύο ζόμπι (τον Brad και τον κολλητό του, Tony) παίζοντάς τους country από το ραδιόφωνο, έναν χρόνο προτού το Mars Attacks! του Tim Burton χρησιμοποιήσει το ίδιο τέχνασμα ως λύση στην εισβολή των Αρειανών.

*Πρόκειται για επινοημένο συγκρότημα, όχι για τη metal μπάντα που δημιουργήθηκε κάποια χρόνια μετά ή τους περίπου συνώνυμους αυστριακούς νιουγουεϊβάδες από τα 80s (The Living Corpse).

Dead 7 (2016, σκην. Danny Roew)

 Ή αλλιώς, Backstreet’s back – from the dead. Παρόλο που δεν αφορά άμεσα τη μουσική, το Dead 7 είναι κατάλληλο για την παρούσα λίστα –και αξιοπερίεργο γενικότερα– αφ’ ης στιγμής οι περισσότεροι πρωταγωνιστές του είναι μέλη παλιών boy bands (Backstreet Boys, NSYNC, 98 Degrees, O-Town και All-4-One) – και μάλιστα, ένας από αυτούς, ο Nick Carter των BB, είναι όχι μόνο ο κεντρικός χαρακτήρας αλλά και ο εμπνευστής της βασικής ιδέας (την οποία μετέπειτα επεξεργάστηκε σε σενάριο @ Sawyer Perry).

Σε ένα μετα-αποκαλυπτικό κόσμο, όπου η ανθρωπότητα έχει επιστρέψει σε έναν «πιο παραδοσιακό» τρόπο ζωής (δηλαδή, σε μια εξιδανικευμένη αλλά σκληροτράχηλη εκδοχή της «Άγριας Δύσης»), η υπερ-κακιά Apocalypta οργανώνει τα ζόμπι σε στρατό, προκειμένου να τα στρέψει κατά των υπολοίπων ζωντανών. Αυτό που ακολουθεί είναι ένας μαραθώνιος υπερβολής, μπερδεμένων ιστοριών, κοινότοπων χαρακτήρων και δήθεν για γερά στομάχια βίας και δράσης, που καταλήγει σε ένα από τα πιο ξερά φινάλε που γυρίστηκαν ποτέ.

Παραπαίρνοντας τον εαυτό του στα σοβαρά, το Dead 7 προσπαθεί να είναι κάτι ανάμεσα σε spaghetti western και The Walking Dead, αλλά είναι λιγότερο πειστικό από σενάριο παιδιών που αποφασίζουν να παίξουν μεταξύ τους καουμπόηδες και Ινδιάνους (και ζόμπι).

Anna and the Apocalypse (2017, σκην. John McPhail)

Εν μέσω εορτών, αλλά και των προετοιμασιών για τη χριστουγεννιάτικη παράσταση του σχολείου τους, η Anna, ο κολλητός της, John, και τα υπόλοιπα παιδιά του Λυκείου τους προσπαθούν να διαχειριστούν τις κάθε άλλο παρά ξέγνοιαστες ζωές τους – μέχρι που μια ζόμπι επιδημία καθιστά ασήμαντα όλα τα υπόλοιπα προβλήματά τους.

Ενταγμένο στη σχετικά πρόσφατη παράδοση των ζόμπι μιούζικαλ, το Anna… αποτελεί μια από τις καλύτερες περιπτώσεις αυτού του υπο-υποείδους, παντρεύοντας τη δράση και τον τρόμο με ευφάνταστα και εξαιρετικά εκτελεσμένα (ως προς τις ερμηνείες, τη χορογραφία και τη σκηνοθεσία) pop τραγούδια – καθώς και το ακόλουθο, ευφυέστατο-μέσα-στη-συνειδητή-χαζομάρα-του (w)rap κομμάτι:

Undead Athens, Σάββατο 31 Ιανουαρίου και Κυριακή 1 Φεβρουαρίου.

Venue: Bios Athens

Εισιτήρια: 8 ευρώ ανά ημέρα

Αναλυτικό πρόγραμμα: εδώ